X
تبلیغات
سایت روستای وامنان

سایت روستای وامنان
آموزشی ،فرهنگی ، اجتماعی 

آی قــصــــه قــصــــه قــصــــه                     نــــون و پنیـــــــر و پسـتـــــه
یــــک زن قـــد خـمـیــــــــــده
                         روی زمیـــــــن نشـسـتــــــه
یــــک زن قـــد خــمیــــــــــده
               یـــــــــک زن دلشــکسـتـــــه
کـــه چــادرش خــاکیـــــــه
                                         روی زمیـــــــن نــشسـتـــــه  
دست میذاره رو زانــــــــوش
                             زانـــــوشــــو هی میمالــــه
تندتند میـگه یا علــــــــــــی
                                    درد میــــــکشـــــه مینالــــه
شـکسـتــــه و تـکیـــــــــــده
                       صــــورت خیــس و گلفـــــام
دست میکشه روی قبــــــــر
                                قبـــــــر شهیـــــــد گمنـــــام                                     آب میـــــریـــزه روی قبــــــــر                                    با دستـــــــــای ضعیـفــــش
قبـرو مـیشــــــــوره و بـعــــد
                                        دست میکنه تـــو کیفـــــش
از تـــــو کـیفش یـه جـعبــــه
                                  خــــرما میـــــاره بیـــــــــرون
میـــــــذاره روی اون قبــــــــر
                                    بــهش  میگه  مادرجـــــــون
به قربـــون بـی کسیـــــــــت
                       چـــــــــرا مــــــادر نـــــداری؟
پنج شنبـــــــه هـا بــــه روی
                                 پــای کــــی سر میــــذاری؟
بابات کجاســـت عزیــــــزم؟
                بــــــــــــرادرت خـــــــواهرت؟
حــرفــــی بزن عــزیــــــــــزم
                   منــــــم جـــــــای مـــــــادرت
نیـــگا نــکن کــــه پیـــــــــرم
                        نیــــــگا نــــــکن مریضــــــــم
تو هم عین بچّــــه مــــــــی
                                          راست میگم عزیزم!
نیـــگا نــکن کــــه پیـــــــــرم
                            نیــــــگا نــــــکن مریضــــــــم
تو هم عین بچّــــه مــــــــی
                               بچـــــــــه بــــــی نشونــــــم
همون که رفت و با خـــــــود
                                   بــــــــرده گرمــــــی خونـــــم  
میـــــــزنه زیــــــر گریـــــــــــه
              ســـــرش رو تکون میـــــــده
درمیـــــــاره یــه عکســــــی
                                 از کیفش نشــــــون میــــده
عکســـــو میبوسـه و بــــــعد
                           میــــــــذاره  روی  ســـــرش
عکـــــــس بچـه خوبــــــــش
                              عــــکس علــــــــــی اکبرش                 
تو هم عین بچّــــه مــــــــی
                                 بچـــــــــه بــــــی نشونــــــم
همون که رفت و با خـــــــود
                                      بــــــــرده گرمــــــی خونـــــم  
همون که آخرین بــــــــــــــار
                             وقتــــــی که ترکـــــم می کـرد
نذاشت بـــرم دنبالـــــــــــش
                                        گفت که مامان تــو برگـــــرد
بــــــــــرو
  کنــــــــــــــار  بـابـا               نمــــــی تونــــــه راه بیـــــاد
من خودم دارم میـــــــــــــرم
                              اونــــــه که تو رو مـــی خواد
گریه ش یهــــو بند میــــــــاد
                                 فکـــــــر میکنــــه و با مکـــث
بغض میــــکنه دوبـــــــــــــاره
                                      خیـــره میشه به اون عکس
دلــم رضــــــا نمـــــــــــی داد
                 ولـــــــــی بـــــه خـــاطـر اون
دیگه پی اش نـــــرفتــــــــــــم
                 گفتـــــــم برو مــــــادرجــــون
صورت مـــــن رو بوســــــــــید
                  بـــــرگشتـــــش و دویــــدش
لبخنـــد زدم زورکـــــــــــــــــی
                ســـــــر کــــــوچه رسیــدش
تحملـــــــم تـموم شــــــــــــــد
                  بــــــه دنبالـــــــش دویــــــدم
ولـــــــــی دیــگه بچـــــــــــه مو
                ندیـــــــــــدم و ندیـــــــــــــدم
وقتــــــی رسیدم خونــــــــــــــه
               بــابــای پیــــــــــرمــــــــردش
یواشــی زیــــــــر پتــــــــــــــــــو
               داشتـــــش گریه میــکردش!                                                        چه شبــــــــــها که به یــــــادش                                       با گریـــــــــه خوابم می بــرد
باباش چقــــــــدر زورکــــــــــــی
              بغضشــــو  فرو مـــی خــورد
لـبخنـــــــــدهای زورکــــــــــــــی
                            اون بغض هــــــای پیرمــــــرد
کارشـــــــو آخــرش کـــــــــــــــرد
              مــرد خونـــــم سکتـــه کــــرد
الهـــــــــــــی که بمیـــــــــــــــرم
              چشماش به در سفید شــد
آخر نفهمیـــــــــد علـــــــــــــــی
              اسیــــــــره یا شهیــــد شـــد
ســــــــــــــــرت
  رو  درد  آوردم؟                بگـــــــم بــــــازم یا بســـــــه؟
آخ الهـــــــــی بمیــــــــــــــــــرم
                 سنگــــــت چـــــرا شکستـــه؟
عـــــــــیب نـــداره مــــــــــــادرم
                           یه کمــی طاقــــــــت بیـــــــــار
یــه کار نـــــــــــــو دستمــــــــــه
                دنـــدون رو جیـــــــگر بــــــــذار
سرویســـــــه نــو عروســــــــــه
                دختـــــــــر عـــــــذرا پیــــــــــره
تمــــــــــوم بشه ، یه پولـــــــی
                دســــــت منــــــو میگیــــــــره
یـــــه سنگ قبر خوشـــــــــــگل
              خــــــــودم بـــرات میــــــــــارم
با فاطمـــــــــــه میــــامــــــــــــو
                          رو قبـــــــــر تـــــــو میـــــــذارم
گفتم راستـــــــی فاطـــــــــــمه
              رفتـــــــــه به خونـــــه بخـــــت
خیلـــــــــی خونــدم توگوشش
                                 راضــی شدش خیلی سخت
اون نامـــــزدعلـــــــــــــی بــــود
              همیـــــــــن علــــــــی اکبــرم
عینهـــــــو دختـــــــــرم بــــــــود
              صـــــــدام میـکرد مـــــــــادرم
راستــــــــــــی تو زن گرفتـــــی؟
                                یا که هنـــــــــوز نامـــــــزدی؟
کاشکی مــــــادرت مـیگفـــــــت
                              هیچ وقت بهش قـول نـــــدی
راستــــــــی یادم رفت بگـــــــم
                                      از دختــــــــــــرم بهــــــــــــاره   
اونم شـــــوهر کرد و رفــــــــــت
              شوهرشـــــــو دوســــت داره
خواســـــــتگارکه زیاد داشـــــت
                                   ولـــــی جـــــواب نمــــی داد
میگفت عروســی باشــــــــــــه
                          وقتــــــــی داداشــــــم بیــاد       
بـــــــــــــرای ازدواجـــــــــــــــش
              داشتـــش خیلی دیر میشد
به پــــای باباش و مــــــــــــــــن
              اونــــــم داشت اسیر میشد
همسنگــــــــر علــــــــــی بـــود
               دامــــــــاد و میـــــــــگم ننــه
بــــرای مــــــن از علــــــــــــــی
                 یــــــــه حرفهایـــــــی میزنـه
میــــــــــگه شــــب حـمله بــود
               تــــــــو خیبــــر و تو مجنــون
میــــــــــون تیـــــر و تـــرکــــــش
               تــــــــو اون گلولــــــــه بارون
یــــــــه ترکــــــــــش خمپـــــــاره
              خــورده تـــــــوی گردنــــــش
دیگه تــــــــــو اون شلوغـــــــــی
               بچـــــــــــه ها ندیدنـــــــــش
همه اش چــــرا تو حرفـــــــــــام
                                    یاد علــــــــی می افتــــــــم
کجا بودیــــــــــــم عزیــــــــــــــزم
                دختـــــرمــــــــو می گفتـــــــم
کنــــــــار ســـــــــفره عقـــــــــــد
               وقتــــــــی اونو نشــــونـــدن
یادم نمیره هــــــــــیچ وقـــــــــت
              وقتـــــــی خطبـــه رو خوندن
وقتــــــــــی که گفتــــــــن عروس
              رفتـــــــــــه که گل بچینـــــــه

با گریــــــــه گفت که رفتــــــــــــه              داداششـــــــــــو ببینــــــــــه
دوبـــــــــــاره و ســــــــــــه بــاره              جلـــــــــوی چشـــــم دامـاد
تمــــــام جبهـــــه رو گشـــــــت                گریـــــــه کرد و جـــــواب داد
رویـــــــــــم سیــاه مـــــــــــادرم              ســــــــــــــــرت رو درد آوردم
آخ آخ ، راستــــــــــــی ببینــــم                 قـــــــــرص قلبمـــــو خــوردم
بغضــی کـرد و دستــــــــــــــای              لرزونـــــــــو کرد تو کیفــــش
دســـتـــــــــای پینــه بستـــش                                   اون دستــــــــای ضعیفـــش
دست هایــی که جــــــــــا داره                                     آدم بــــــــــراش جـــــون بده
اون دستـــــای ضعیفـــــــــــــش              کـــــــه عرشـــو تکــون میده
اون دستـــــــای ضعیفــــــــــــی                 کــــــــه پرشـــــــده ز پینـــــه
اون دستــــــای ضعیفــــــــــــی                 کـــــــــــه مـــــــرد آفرینــــــــه
دســـــت گذاشت رو زانـــوش                                   همـــــون کوه عشق و صبـــر
با یاعلــــــــــــــــــی بلند شـــد                 بلنــــد شــــــد از روی قبــــر
گفت دیـــــگه بــاید بــــــــــــرم                                  قرص هامــــــــو نخـــــــوردم
حـــــلال بکـــــــن عزیــــــــــــزم              ســــــــــــــــرت رو درد آوردم
بازم مــــــــــــــیام کنـــــــــــارت              عزیزکـــــــــم شنیـــــــــدی؟
تــــــو هم عین بچه مـــــــــــی               بـــــــــوی اکبــــــرو میــــدی
هــــــــی اشــــــــکهای پیــرزن              زصورتـــــــــش میچکیـــــــد
دور شــــــــد از ســــــر قبــــــــر              ســــــــر قبــــــــر اون شهید
شهیدی که سکتـــه کــــــــــرد                             بـــابـــای پیرمــــــــــــــردش
خواهر اون وقت عقــــــــــــــد                                همـــــــه ش گریه میکردش
اون که تا حــــالا غیـــــــــــر از                                  فاطمــــه مــادر نداشـــــــت
تیرخــــــورده بود گردنـــــــــش                                   روی تنـــــش سر نداشــــت
دستـــــهای اون شهیــــــــــد                                   بــــه پشــت مــــادرش بـود  
مـــــادر نفهمیــــــــــــد که اون              علــــــــی اکبـــرش بــــــود
مـــــادرو همراهــــــــــــی کرد              گفــــــــت که مهربونــــــــم
غصـــه نـــــخور مـــــــــــــادرم              تمامشــــــو مـــی دونـــــم
           آی  قــصـــه  قــصـــه  قــصـــه              نــــون و پنیـــــــر و پسـتــــه                  خواهــــــری که با گریـــــــــــه                    ســــــــر سفره نشستـــــه
یــــــک زن قـــد خمیـــــــــــده                ســــنگ قبــــر شکستـــــه
  گریــــــــه هـــای پیرمــــــــــرد              بگـــــــــم بازم یا بســـــــــه؟

 منبع:http://daftaresorkh.persianblog.ir


موضوعات مرتبط: ادبی
[ 90/05/23 ] [ 12:29 ] [ مالک خان احمدی ]



 منتقدی درباره «عمران صلاحی» می نویسد: «او بی‌شک آخرین حلقه اتصال طنز شریف پارسی بود كه با مرگ غیرمترقبه خود اقدامات عمرانی در زمینه طنز را نیمه‌كاره گذاشت...»
 
آنچه خواهید خواند، مجموعه ای از لطیفه های اوست که به یادش می خوانیم و می خندیم؛ گزیده‌ای از طنز زیبای عمران كه هر روز با عنوان «خاطرات كمال تعجب!» در روزنامه «آسیا» به چاپ می‌رسید. وقتی آن ها را می ‌خوانید با خیال راحت بخندید. شک نکنید، عمران دلگیر نمی‌شود!

 آتش
از «پرویز خطیبی» (وقتی در زمان شاه از زندان آزاد شد) پرسیدند: تو چرا مثل كریم پورشیرازی خودت را در زندان آتش نزدی؟
گفت: متاسفانه جنس من نسوز است!

 سوتی
روزی شخصی برای دیدن دكتر «رضازاده ‌شفق» به خانه‌اش می‌رود. خدمتكار در را باز می‌كند و می‌گوید: آقا تشریف ندارند.
-‌
كی تشریف می‌آورند؟
-‌
والله آقا هر وقت دستور بدهند كه بگوییم در خانه نیستند، دیگر برگشتن‌شان با خداست!

 فاكس
شخص دیگری می‌گفت دستگاه فاكس از اختراعات ایرانیان بوده است. در قرن هشتم هجری «حسن» نامی فاكس را اختراع كرده و در اختیار خلق خدا گذاشته است.
پرسیدیم: برای این ادعا سند و مدرك هم داری؟
گفت كه بله، چه مدركی بهتر از حافظ. خواجه شیراز می‌فرماید:
به حسن خلق و «وفا كس» به یار ما نرسد.
یاد شخص دیگری افتادیم كه در غزل حافظ «كه مپرس» را «كمپرس» خوانده بود!

 ساختارشكنی
گفت: باید بر این نكاتی كه من می‌گویم تفطن پیدا كنی.
گفتم: یعنی چه؟
گفت: به تاریخ و جامعه و معاصرت آن قدر استشعار نداری و در تفرد مانده‌ای.
باز پرسیدم: یعنی چه؟
گفت: تو باید بر این موضوع به طور هدفمند وقوفی مشدد و مزدوج و تاریخمندانه داشته باشی و این وقوف باید متقابلا و متعاملا باشد. شما باید ماهیتا فیاض باشید تا بتوانید تاریخ را ملتهب و نباض بسازید. وگرنه نمی‌توانید اجتماعیت و تاریخیت را به طور متقابل و متعاكس و متعامل بشناسید!
گفتم: این چه جور حرف زدن است؟
گفت: تحت تاثیر مقاله‌ای كه یكی از جامعه‌‌شناسان در یكی از روزنامه‌ها چاپ كرده، قرار گرفته‌ام.

 مقابله‌ به‌مثل
یك روز «ابراهیم صهبا» به «ابوالحسن ورزی» گفت: تو قیافه عاقلانه‌ای داری، ولی حرف‌های احمقانه می‌زنی.
ورزی گفت: خوش به حال تو كه هم قیافه احمقانه داری و هم حرف‌های ابلهانه می‌زنی!

 قهوه‌خانه
در كوه‌های دركه هر قهوه‌خانه‌ای پاتوق عده‌ای است. قهوه‌خانه هفت‌حوض كه پایین‌تر قرار دارد، زمانی پاتوق كسانی بود كه پا به سن گذاشته بودند و موتورشان تا آن بالا نمی‌كشید.
شادروانان «احمد محمود» و «فریدون مشیری» هم تا همین قهوه‌خانه می‌رفتند. بعضی‌ها به این قهوه‌خانه می‌گفتند «محمودیه» و بعضی‌ها هم می‌گفتند «مشیریه»!

 من درآوردی
در مراسم هزارمین سال تولد فردوسی، عده‌ای از خاورشناسان از جمله «كریستین سن» دانماركی و عده‌ای از ادبای ایرانی از جمله «عباس اقبال»، «نصرالله فلسفی» و «رشید یاسمی» حضور داشتند. این عده برای اینكه سر به سر «سعید نفیسی» بگذارند الكی به او گفتند: تازگی‌ها از شاعری به نام «محمد‌بن مكارمی بلخی» كتابی به نام «البیان فی كل زمان» پیدا شده، جنابعالی چنین شخصی را می‌شناسید؟
استاد «سعید نفیسی» گفت: اتفاقا از این شخص دیوانی به دست من رسیده به نام «فیوض الانوار فی مكاتیب العالم» كه حاوی اشعاری به فارسی و عربی است. این شاعر در بلخ به دنیا آمده، در هرات زندگی كرده و در بغداد مرحوم شده!

 ویراستاری
این بیت را هم استاد «باستانی پاریزی» با كمك «حكیم نظامی گنجوی» سروده است:
پرستاری به از بیمارداری ست
نوشتن بهتر از ویراستاری ست!

 سوال و جواب
سوال: اگر كسی در امتحان تقلب كرد، بعدا مدرك گرفت و استخدام شد، حكم حقوق دریافتی او چیست؟
جواب: به بانك مربوطه بسپارید به این كارمند متقلب هنگام پرداخت حقوق، اسكناس‌های تقلبی بدهد.

 ضربت
«
شاپور جوركش»‌ كتابش را امضا كرد و برای آقای «شكرچیان» فرستاد. آقای شكرچیان هم كتاب خودش را برای او فرستاد، با این مصراع: زدی ضربتی، ضربتی نوش كن!

 اشعر شعرا
«
محمد مختاری» می‌گفت یكی از شاعران خراسانی پیش استاد «علی‌اكبر فیاض» آمد و از او خواست كه برای دیوانش مقدمه‌ای بنویسد. استاد كه توی رودربایستی گیر كرده بود، در مقدمه نوشت: فلانی اشعر شعرای خانواده خویش است!

 چای
از «احمدرضا احمدی» پرسیدند: چرا چای را بدون قند می‌خوری؟
گفت: مهم خود چای است، قند مثل زیرنویس است!

 آدم رمانتیك
«
احمدرضا احمدی» می‌گفت: در اداره‌ای كارمندی را دیدیم كه همه‌اش آه می‌كشد.
گفتیم: عجب آدم رمانتیكی!
همكارش گفت: رمانتیك نیست، بیچاره آسم دارد!

 بیكار
حاج مهدی شكوهی مراغه‌ای از شاعران طنزپرداز آذربایجان است. او كتابی هم به فارسی نوشته با عنوان «لطایف و ظرایف». لطیفه‌ای از این كتاب بخوانیم:
خری جان می‌داد، روباهی آمد بالای سرش نشست.
خر گفت: چرا اینجا نشسته‌ای؟
-‌
نشسته‌ام كه تو بمیری، از گوشتت بخورم.
-‌
من تا چهارشنبه نخواهم مرد.
-‌
من تا جمعه بیكارم!

 یك اشتباه جزیی
یكی از همشهریان را دیدیم كه زخم‌وزیلی شده است و سراپایش را باندپیچی كرده‌اند.
پرسیدیم: خدا بد نده، چی شده؟
گفت: شب بود، دیدم یك ماشین دارد می‌رود، حالا نگو دارد می‌آید!

 قرض
شاعری هر چه قرض می‌گرفت، پس نمی‌داد. روزی به یكی از رفقایش گفت: 10 هزار تومان به من قرض بده، سر برج پس می‌دهم. این تقاضا را آدم باشرفی از تو می‌كند.
-
بسیار خب، فردا با آن آدم باشرف بیا تا بدهم!
(
با اندكی تغییر از كتاب گنجینه لطایف نقل شد.)

 لاله‌زار
خیابان لاله‌زار كه زمانی گردشگاه مردم تهران بود، این روزها تبدیل شده به مركز فروش لوازم روشنایی. هر جا پا می‌گذاری، سیم و كابل و لوله است.
آقای شكرچیان می‌گفت: اسم این خیابان را به جای لاله‌زار باید بگذارند لوله‌زار!

 چرا
شبی در یك انجمن، شاعری پشت تریبون هی دفترش را ورق می‌زد.
استاد فرات گفت: چرا نمی‌خوانی؟
شاعر گفت: می‌خواهم چیزی بخوانم كه تا حالا نخوانده‌ام.
فرات گفت: پس شعر بخوان!

 لطفا
دكتر «احمد محیط» شاعر، مترجم و روانپزشك، زمانی در خیابان مطهری مطب داشت. یك روز كه به دیدنش رفتم، دیدم روی در مطب نوشته‌اند: لطفا از زدن مشت و انداختن لگد به در خودداری فرمایید!

 تضمین
«
تضمین» نوعی صناعت ادبی است كه شاعر در آن سه مصرع از خود می‌آورد و یك بیت از شاعری دیگر.
شاعری غزلی از حافظ را تضمین كرده بود و داشت آن را در یكی از انجمن‌های ادبی می‌خواند. بعد از پایان شعرخوانی، استاد فرات بلند شد و شاعر را تشویق كرد و گفت: از توی این شعر، یك غزل عالی در می‌آید!

 سفر مطمئن
«
كمال تشكر» می‌گفت: از این به بعد می‌خواهم با شتر به مسافرت بروم.
«
كمال تعجب» گفت: گذشته‌گرا شده‌ای. علتش چیست؟
«
كمال تشكر» گفت: علتش این است كه شتر موتور ندارد، در نتیجه دچار نقص فنی نمی‌شود و سقوط هم نمی‌كند.
«
كمال تعجب» گفت: سقوط نمی‌كند، ولی سقط كه می‌شود.
«
كمال تشكر» گفت: عیبی ندارد، زیاد خطرناك نیست. از این گذشته موتور هوا را هم آلوده می‌كند.
«
كمال تعجب» گفت: شتر هم زمین را آلوده می‌كند. چنان كه افتد و دانی.
«
كمال تشكر» گفت: باز هم عیبی ندارد، این آلودگی باعث تقویت زمین‌های زراعی می‌شود!

 تنها صداست...
در مراسم بزرگداشت یكی از هنرمندان بودیم. وسط برنامه بلبلی شروع به نواخوانی كرد. معلوم شد صدای تلفن همراه یكی از خانم‌های حاضر در جلسه است. آن خانم بلند شد و بدوبدو رفت بیرون كه صحبت كند.
چند دقیقه بعد صدای عرعر خری را شنیدیم. معلوم شد صدای تلفن همراه یكی از آقایان است. آن آقا هم بدوبدو از سالن رفت بیرون كه صحبت كند!

 رنگ‌ها
داشتیم رادیو پیام را گوش می‌كردیم. در اخبار پزشكی گفته شد: طیف رنگ برای تنظیم غدد بدن لازم است.
متاسفانه رنگ‌هایی كه این روزها نشان داده می‌شود، فقط غدد اشكی بدن را تنظیم می‌كند!

 خنده
یكی از افرادی كه با برنامه‌های رنگارنگ خود، غدد خنده بدن را تنظیم می‌كرد، «منوچهر نوذری» بود. یادش گرامی باد و روحش شاد!

 تبعیض
احمدرضا احمدی می‌گفت: در روزهای آلودگی شدید هوا چرا دولت فقط مدارس را تعطیل می‌كند، مگر ریه دانشجویان دوجداره است؟!

 ذخیره‌سازی
-
اختصاص 30 میلیارد تومان برای ذخیره‌سازی میوه، به منظور جلوگیری از گرانی شب عید.
-
ذخیره بیش از 4 میلیارد لیتر انواع فرآورده‌های نفتی، برای تامین سوخت زمستانی.
آنچه خواندید عنوان دو خبر بود كه از جراید نقل شد. ما فكر كردیم این ذخیره‌سازی می‌تواند در چیزهای دیگر هم صورت گیرد. مثلا:
-
ذخیره‌سازی هزاران بوی خوش برای مقابله با بوی ناخوش!
-
ذخیره‌سازی یك روی زیبا از طریق چشم و حافظه جهت خنثی‌سازی هزاران آدم كریه‌المنظر!
متاسفانه بعضی‌ها با اسیدپاشی و سمپاشی خود در این ذخیره‌سازی اخلال ایجاد می‌كنند!

 سمپوزیوم
این روزها هرجا كه نگاه می‌كنید، سمینار است و كنفرانس و كنگره و سمپوزیوم و از این قبیل مجامع كه بی‌فایده هم نیست!
مثل: كنفرانس بین‌المللی لاستیك، كنفرانس تازه‌های سوختگی(!)، سمینار جوان و ازدواج، كنفرانس بین‌المللی رعد و برق، سمینار كودك و نوجوان، سمینار زرشك، و بالاخره سمپوزیوم بار عاطفی كلمات.
حالا شما تعیین بفرمایید بار عاطفی كلمه سمپوزیوم را.

 شتر دیدی ندیدی
روز تعطیل بود و ما نیاز فراوان به پول داشتیم. مسافت زیادی را طی كردیم و به بانك موردنظر رسیدیم. كارت‌مان را به دستگاه عابربانك دادیم و منتظر ماندیم. روی صفحه شیشه‌ای نوشته‌ای آمد: با عرض معذرت، دستگاه به علت نقص فنی كار نمی‌كند.
باز مسافت زیادی را طی كردیم و به بانك دیگری رسیدیم و كارت عابربانك را تحویل دستگاه دادیم. خوشبختانه روی صفحه پوزش‌نامه نیامد. كمی بعد كاغذی از دل دستگاه بیرون آمد كه رویش نوشته شده بود: شتر دیدی، ندیدی!

 وارونه
این روزها آلودگی از حد گذشته و هوای تهران وارونه شده است. ما خودمان هم كم‌كم حس می‌كنیم كه داریم كله‌پا می‌شویم. به طوری كه می‌ترسیم اگر سرفه یا عطسه كنیم، تصور دیگری از ما داشته باشند!!

 صدریه
یكی می‌گفت آقای «صدریه» با اینكه صدتا ریه دارد، باز هم نمی‌تواند در هوای آلوده تهران زندگی كند!

 دنگی
روبه‌روی دانشگاه تهران، زیر زمین، قهوه‌خانه‌ای وجود داشت. صاحب قهوه‌خانه عكس خودش را هم با كلاه شاپكا بالای سر خودش زده بود. شاعران آذربایجان هفته‌ای یك روز (به نظرم دوشنبه‌ها) در این قهوه‌خانه جمع می‌شدند و برای هم شعر می‌خواندند.
یك روز یكی از شاعران لوطی‌گری كرد و می‌خواست پول چای و قلیان همه را حساب كند.
قهوه‌چی گفت: فقط پول خودت را حساب كن.
آن شاعر گفت: یعنی چه، من می‌خواهم همه را مهمان كنم.
قهوه‌چی گفت: وقتی امروز تو پول آن ها را حساب می‌كنی، آن ها هم مجبور می‌شوند هفته دیگر پول تو را حساب كنند. در حالی كه ممكن است یكی فقط پول خودش را داشته باشد و نتواند مال بقیه را حساب كند. به همین دلیل به قهوه‌خانه نمی‌آید و به ضرر من تمام می‌شود. پول خودت را بده و برو!


تلفن
دیشب شخص ناشناسی تلفن زد و گفت: منزل فلانی؟
گفتم: خودم هستم، بفرمایید.
گفت: من شماره تلفن شما را به سختی پیدا كردم. اول تلفن زدم به آقای باباچاهی، از ایشان تلفن آقای لنگرودی را گرفتم. بعدا تلفن زدم به آقای لنگرودی و از ایشان شماره تلفن آقای صالحی را گرفتم، بعدا تلفن زدم به آقای صالحی و از ایشان تلفن جنابعالی را خواستم. ایشان هم شماره تلفن شما را به من دادند. من به آن شماره زنگ زدم، گفتند فلانی دو- سه سال است كه از اینجا رفته. پرسیدم شماره تلفن جدید آقای فلانی را دارید؟ گفتند نه، نداریم. شما می‌توانید از مركز 118 سوال كنید. تلفن زدم به 118 و شماره تلفن شما را از آنجا گرفتم.
گفتم: متاسفم كه این همه توی زحمت افتاده‌اید. واقعا شرمنده‌ام. حالا امرتان را بفرمایید؟
گفت: می‌خواستم از شما تلفن آقای احمدرضا احمدی را بگیرم!

 وداع با اسلحه
ابراهیم گلستان در مصاحبه‌ای نقل كرده كه بعد از كودتای 28 مرداد «نجف دریابندری» را هم می‌گیرند به این جرم كه عضو «جمعیت طرفداران صلح» بوده است.
دریابندری می‌پرسد: دلیل این اتهام چیست؟
می‌گویند: دلیلش این است كه تو كتاب «وداع با اسلحه» را ترجمه كرده‌ای!

 شمس و مولوی و حافظ
«
شمس لنگرودی» و «حافظ موسوی» و «شهاب مقربین» نشر «آهنگ دیگر» را می‌چرخانند. روزی شخصی به دفتر انتشارات تلفن می‌زند و این مكالمه صورت می‌گیرد:
-‌
آقای حافظ؟
-‌
بفرمایید، من شمس هستم.
-‌
من با آقای حافظ كار داشتم.
-‌
حافظ رفته پیش مولوی.
شخص تلفن‌كننده كه فكر می‌كند او را سركار گذاشته‌اند، تلفن را قطع می‌كند. در حالی كه «شمس لنگرودی» درست گفته بود؛ «حافظ موسوی» رفته بود پیش دوست شاعرش «علیشاه مولوی»!

 آب‌بندی
روزی به میرزا اسكندرخان قراچه‌داغی (جمشید ارجمند) گفتیم: «ما توی لطیفه‌های شما آب می‌بندیم و این‌ور و آن‌ور استفاده می‌كنیم
میرزااسكندرخان گفت: «ازآب‌گذشته‌‌ها را بده خودمان هم استفاده كنیم

 تغییر نام
پرویز شاپور بیشتر لطیفه‌هایی را كه تعریف می‌كرد، خودش می‌ساخت. مثلا می‌گفت: «روزی در گورستان عده‌ای را دیدم كه روی سنگ قبری با قلم و چكش دارند كار می‌كنند.
پرسیدم: شما چه كاره‌اید و اینجا چه می‌كنید؟
جواب دادند: ما ماموران ثبت‌احوال هستیم. این مرحوم در زمان حیاتش تقاضای تغییر نام كرده بود، حالا با تقاضای او موافقت شده

 مجوز
زمانی بود كه وزارت‌ارشاد فقط به افراد متاهل مجوز نشر می‌داد. یك روز یك نفر به وزارت ارشاد مراجعه می‌كند و تقاضای 2 مجوز نشر می‌كند. می‌پرسند: چرا دو تا؟
پاسخ می‌دهد: برای اینكه دو تا زن دارم!

 ریحان
یحیی ریحان از شاعران طنزگو بود و روزنامه فكاهی «گل زرد» را در می‌آورد. نصرالله شیفته حكایتی در كتاب «شوخی در محافل جدی» از او نقل كرده كه خلاصه‌اش این است:
«
ریحان» در یكی از سال‌ها نامه‌ای به وزارت فوائد عامه نوشت و تقاضای كار كرد. فجرالسلطنه زیر نامه او نوشت: در این وزارتخانه آن قدر «گل و لاله» هست كه دیگر نیازی به «ریحان» نیست!

 بزرگداشت
پس از درگذشت استاد فرات، روزنامه توفیق مراسم بزرگداشت او را در سالن امیركبیر مدرسه دارالفنون برگزار كرد. در این مراسم از نگارنده این سطور خواستند پشت تریبون بیاید و چند كلمه‌ای درباره آن شادروان سخنرانی كند. نگارنده پشت تریبون رفت و گفت: استاد از بزرگ‌ترین مشوقان من درشعر بودند.
حسین توفیق كه در ردیف جلو نشسته بود، با صدای بلند گفت: برای همین است كه هیچی نشده‌ای!

 شعر خوانی
در یكی از انجمن‌های ادبی از شاعری دعوت كردند كه شعری بخواند. شاعر، پشت تریبون قرار گرفت و شروع كرد به ورق زدن دفتر شعرش. این كار، چند دقیقه به طول انجامید. دبیر انجمن كه حوصله‌اش سر رفته بود، گفت: آقا، لفتش ندهید، زودتر شعرتان را بخوانید...
شاعر، بادی به غبغب انداخت و گفت: می‌خواهم چیزی بخوانم كه تا حالا نخوانده‌ام.
استاد فرات بلافاصله گفت: نماز بخوان!

 زبان
این لطیفه را از ولی‌الله درودیان شنیدم: یك نفر برای استخدام به اداره‌ای می‌رود. مسوول استخدام می‌پرسد: شما زبان فرانسوی می‌دانید؟
داوطلب می‌گوید:‌ آن را هم یك كاریش می‌كنیم!

 اصغر ترقه و...
هنرپیشه‌ای - نامش را فراموش كرده‌ام، به نظرم سمسارزاده باشد- نقش یك آدم عصبانی را در سریال‌ها ایفا می‌كرد و با نام «اصغرترقه» معروف شده بود.
اصغر واقدی، شاعر خوب معاصر كه حالا مقیم آمریكاست كتاب شعری درآورده بود به اسم «جرقه». بروبچه‌های شاعر اسم واقدی را گذاشته بودند «اصغرجرقه»!

 وسواس
نادر نادرپور، بسیار انسان آراسته و پیراسته‌ای بود و بعد از هر كاری حتی دست دادن با افراد، دستش را با صابون می‌شست.
یك روز شادروان محمد مالمیر با او دست داد و گفت: استاد می‌بخشید كه شما را توی زحمت انداختم!

 مرخصی
یكی از سربازان وظیفه را به محل درگیری قاچاقچیان و ماموران دولت فرستاده بودند. آن سرباز بعد از یك هفته به تهران برگشت و گفت: از قاچاقچیان مرخصی گرفته‌ام!

 كشور
از محمد قاضی پرسیدند: در حال حاضر داری چه كار می‌كنی؟
گفت: كشورداری.
راست هم می‌گفت، چون اسم همسرش «كشور» بود!

 بی‌خانمان
قاضی كتاب «بی‌خانمان» را به همسرش تقدیم كرده و نوشته بود: به كشوربانو كه مرا باخانمان كرد.
عده‌ای فكر می‌كردند كشوربانو همان «شهبانو» است و برای قاضی كلی حرف درآورده بودند!

 دكتر
مفتون امینی می‌گفت به مجلس ختمی رفته بودیم كه سخنرانی می‌گفت: آقای دكتر شخص بسیار نیكوكاری بودند. از بیماران بی‌بضاعت حق ویزیت نمی‌گرفتند و حتی پول داروی آن ها را هم می‌دادند.
یك نفر رفت زیر گوش سخنران گفت: آن مرحوم دكتر ادبیات بوده‌اند، نه دكتر طب.

 مهمان
شاعری به ما تلفن زد و مبلغی پول خواست. در جایی قرار گذاشتیم و پول را به او رساندیم.
وقتی پول را گرفت، گفت: این پشت یك قهوه‌خانه هست. بیا برویم آنجا. مهمان من!

 احترام پدر!
در روستایی پدر و پسری سخت دعوا كرده بودند، پسر زده بود سر پدر را شكافته بود. چند روز بعد از این ماجرا، ریش‌سفیدان ده جمع شدند تا این پدر و پسر را آشتی دهند.
پدر و پسر هر یك دیگری را مقصر حادثه معرفی می‌كرد. كار داشت بیخ پیدا می‌كرد كه یكی از همسایه‌ها سیگاری روشن كرد و می‌خواست آن را به پسر بدهد تا عصبانیت او رفع شود. پسر سرش را پایین انداخت و با اشاره به پدرش گفت: من پیش پدرم سیگار نمی‌كشم!

 لوح تقدیر
در مراسم تجلیل از استاد ابوتراب جلی، به او لوح تقدیر دادند. استاد جلی لوح را گرفت و گفت: هدیه ارزنده‌ای است، قابش 15 هزار تومان می‌ارزد، می‌توانم از آن استفاده بهینه كنم!

 دعوت
به آقای خرسندی گفتند: از تو دعوت می‌كنیم فردا شب به فلان ضیافت بیایی، آیا می‌آیی؟
جواب داد: با كمال خرسندی.
شب بعد او را دیدند كه با برادرش به آن ضیافت رفته است. معلوم شد اسم برادرش «كمال» است!

 دفتر یادبود
سال 56 در نگارخانه تخت‌جمشید نمایشگاه مشتركی گذاشته بودند از آثار طراحی پرویز شاپور و بیژن اسدی‌پور و عمران صلاحی. مدت نمایشگاه یك هفته بود، اما یك هفته دیگر آن را تمدید كردند.
به شاپور گفتند: حتما تمدید نمایشگاه به علت استقبال مردم بوده است.
شاپور گفت: نه عده‌ای نرسیده‌اند بیایند توی دفتر یادبود نمایشگاه فحش بنویسند، تقاضای تمدید آن را كرده‌اند!

 ممیزی
ابوالحسن صبا اشعاری را كه در اركستر او اجرا می‌شد، كنترل می‌كرد. از او علت این كار را پرسیدند.
گفت: از بس كه شعرا در اشعار خود (باد صبا) می‌آورند و هی ‌آن را تكرار می‌كنند. وقتی خود من رهبر اركستر هستم، این باد خوشایند نیست.

 مالرو
آندره مالرو، نویسنده معروف فرانسوی سال‌ها قبل چند روزی به تهران آمد. در مجلسی كه به افتخار او برپا شده بود، یكی از چهره‌های فرهنگی سخنرانی كرد و گفت: فرانسه شخصیت‌های بزرگ و برجسته‌ای مانند مالرو دارد. تازه این شخصیت «مال روی» فرانسه است وای به شخصیت‌های «اتومبیل روی» فرانسه!
جمعیت خندیدند، ولی آندره مالرو نفهمید چرا می‌خندند.

 دستمزد
«
دلكش» خواننده معروف كه چندی پیش درگذشت، قبل از انقلاب به یك مجلس عروسی دعوت شده بود كه بخواند. دلكش درخواست هزار تومان دستمزد كرده بود. (كه در آن موقع خیلی زیاد بود.)
صاحب مجلس به این مبلغ اعتراض كرده و گفته بود: این مبلغ دو برابر حقوق مدیركل كارگزینی اداره ماست.
دلكش گفته بود: اشكالی ندارد، از همان آقای مدیركل كارگزینی دعوت كنید برایتان بخواند!

 مرحمت
«
كمال تعجب» و «كمال تشكر» (!) برای كاری به اداره‌ای رفته بودند. مسوول مربوطه آن ها را خیلی معطل كرد.
«
كمال تشكر» گفت: از طلا بودن پشیمان گشته‌ایم.
«
كمال تعجب» هم گفت: مرحمت فرموده كم فس‌فس كنید!

 طبع شعر
صبوری (پدر ملك‌الشعرای بهار) ملك‌الشعرای آستان قدس رضوی بود. روزی یكی از راجه‌های هندوستان برای زیارت به مشهد آمد. در مجلسی ملك‌الشعرای صبوری را دید و گفت: واقعا مملكت شما مملكت گل و بلبل است. من هم كه اینجا آمدم شاعر شدم. امروز صبح بید مجنونی را در هوای لطیف پس از باران دیدم و گفتم: «درخت، بزرگ و سرسبز». خواهش می‌كنم مصراع بعدی را شما بسرایید.
صبوری هم بلافاصله گفت: ابجد، حطی، هوز.
راجه هندی آفرین گفت و برخاست و صله‌ای به «صبوری» داد.

 گشاد
روزی در انجمن ادبی صائب، یكی به استاد عباس فرات گفت: استاد! موهایتان حسابی ریخته.
فرات گفت: سرم برای موهایم گشاد شده!

 زبان
دكتر «رضازاده‌شفق» برای تولد همسرش یك جلد كتاب لغت خرید. دوستی پرسید: پارسال برایش ساعت طلا خریده بودی، چرا امسال كتاب لغت خریده‌ای؟
دكتر شفق گفت: پارسال كه ساعت طلا خریدم، همسرم گفت كه نمی‌دانم به چه زبانی از تو تشكر كنم. حالا این كتاب را گرفتم كه بداند با چه زبانی و لغتی تشكر كند!

 حد وسط
شخص یاد شده بالا (دكتر شفق) روزی با دوستی توی هتلی در اصفهان استراحت می‌كرد. صدای فروشنده دوره‌گردی آن دو را كلافه كرده بود. بالاخره هر دو به كوچه رفتند و بچه را در میان گرفتند و از دو طرف دعوایش كردند.
شفق با عصبانیت گفت: كسی كه این صداهای ناهنجار را در می‌آورد یا باید احمق باشد، یا دیوانه.
بچه كه وسط آن دو ایستاده بود، گفت: من نه احمقم و نه دیوانه، بلكه بینابین این دو تا هستم!

 سن و سال
از آقای شكرچیان پرسیدند: چند سال دارید؟
گفت: 559 سال.
پرسیدند: چرا این قدر زیاد؟
گفت: برای اینكه یك عدد به آن اضافه شده!

 هنر
در زمان رضاشاه با زور سر مردم كلاه پهلوی می‌گذاشتند. روزی رضاشاه در مجلسی «شاهزاده افسر» (شاعر معاصر) را با آن كلاه می‌بیند و می‌پرسد: چطور است؟
افسر می‌گوید: هر عیب كه سلطان بپسندد هنر است!

 


موضوعات مرتبط: ادبی
[ 90/05/23 ] [ 12:28 ] [ مالک خان احمدی ]
عشق چيست ؟ آيا تماماً حس است ؟ آيا با فكر هدايت مي شود ؟ عشق واقعي چيست ؟ آيا دوست داشن با عشق فرق دارد ؟ آيا مي‌توان دوست داشتن را به عشق حقيقي تبديل كرد ؟ اصلاً عشق چگونه بوجود مي آيد ؟ عشق را مي‌توان بوجود آورد يا بوجود مي‌آيد ؟

وقتي از بسياري از افراد بپرسند عشق چيست ؟ اغلب پاسخشان در جهتي است كه انگار عشق فقط پركننده نقاط ضعف آنهاست و مفهوم عشق را فقط در دريافت كردن مي بينند . يا وقتي بپرسيد چگونه عاشق مي‌شويد ؟ پاسخشان در ديد اول آنها نسبت به فرد يا محيط خلاصه مي شود در صورتي كه آن چيزي كه اول مي‌بينند فقط مي‌تواند يك نقطه جذاب باشد و فقط دوست داشتن است كه لازم است و لي كافي نيست چون شناخت كافي نيست . يا وقتي مي پرسيد عشق واقعي چيست ؟ بعضي ها مي‌گويند عشق به خدا ، بعضي ديگر مي گويند مخصوص عارفان است كه در نهايت خود را ناتوان براي رسيدن به آن مي‌بينند .

عشق توانايي تقسيم آنچه داري بين خود و ديگري ( ديگران ) است كه با شناخت خود و ديگري حاصل مي‌گردد . پس هم به خود احترام گذاشته اي كه لايق داشتن چيزي باشي و هم توانايي بخشيدن و قراردادن سهمي از آن را براي ديگران داري كه اينها نتيجه شناخت است . نتيجه هر شناختي رسيدن به زيبايي است ، زيبايي كه منشاء آن زيباترين است ، پس نتيجه هر عشقي هم درك زيبايي و هم تكامل و رشد و فرديت است . هر چه عشق كاملتر و واقعي تر شود ما را به منبع واقعي عشق يعني الهه زيبايي مي‌رساند . اصلاً عشق راهي بسوي پروردگانر است . عشق ترس‌ ما را از بين مي برد ، همچون نسيمي خنك ، خنك است نه داغ و نه سرد .

پس آيا اينطور نيست كه راه رسيدن به عشق واقعي ، شناخت واقعي باشد ؟ آيا اينطور نيست كه وقتي خوب ببيني ، خوب عاشق مي‌شوي ؟


موضوعات مرتبط: ادبی
[ 90/05/23 ] [ 12:18 ] [ مالک خان احمدی ]

تأثير آدامس در حفظ سلامت دهان و دندان

آدامس بدون قند تأثيرات مثبت فراواني در حفظ سلامت دندان‌ها دارد، بدين معني كه ميزان ترشحات بزاقي را در طي عمل جويدن بالا مي‌برد و از خاصيت اسيدي پلاك‌هاي مخرب دندان‌ها مي‌كاهد. بر طبق يك نتيجه‌گيري علمي، آدامس مي‌تواند در كنار مواد ديگر محافظ دندان‌ها، از پوسيدگي آنها جلوگيري كند.

بيش از بيست سال است كه در مؤسسات تحقيقاتي و پژوهشي سراسر دنيا، در مورد نقش افزايش ترشحات بزاقي در حفظ سلامت دهان و دندان، مطالعات گسترده‌اي صورت گرفته است. شواهد باليني حاكي از آن است كه نه‌تنها آدامس عامل پوسيدگي دندان‌ها نيست، بلكه استفاده از آن پس از هر وعده غذا يا بعد از ميان‌وعده‌هايي نظير شكلات و بيسكويت، اثر اسيدي ايجاد شده را كاهش مي‌دهد.

امروزه محققان معتقدند كه در كنار مسواك زدن مرتب دندان‌ها با خمير دندان حاوي فلورايد، آدامس نيز مي‌تواند نقش مفيدي در حفظ سلامت دهان و دندان ايفا كند.

آب دهان مهم‌ترين ابزار دفاعي طبيعي دهان به‌شمار مي‌آيد. اين مايع پلاك‌هاي موجود بر سطح دندان‌ها را مي‌شويد و اسيدهاي ايجاد شده را خنثي مي‌كند. در نتيجة جويدن موادي مانند آدامس يا سبزيجات طبيعي، بزاق بر روي دندان‌ها جاري مي‌شود. اين خاصيت را شويندگي اسيد مي‌نامند. همچنين، ترشحات بزاقي مواد غذايي باقي‌مانده در لابه‌لاي دندان‌ها را مي‌زدايد.

همان‌طور كه پيش‌تر اشاره شد، عمل جويدن به همراه مزه كردن طعم آدامس ميزان ترشح بزاق را افزايش مي‌دهد. با جاري شدن آب دهان و افزايش مقدار آن، غلظت مادة بي‌كربنات در دهان بالا مي‌رود كه موجب خنثي شدن مواد اسيدي موجود در پلاك‌هاي دنداني و دسترسي بيشتر به مواد معدني و در نتيجه مانع پوسيدگي دندان‌ها مي‌شود.

تأثير آدامس در جلوگيري از خشكي دهان

افرادي كه دچار عارضه خشكي دهان هستند، به دليل كمبود ميزان ترشحات بزاقي و اسيدي بودن دهان، به پوسيدگي دندان مبتلا خواهند شد. لذا به اين گروه توصيه مي‌شود كه با استفاده از آدامس ميزان ترشحات بزاقي خود را افزايش دهند.

بهترين نوع آدامس

سقز ماده‌اي شيرين است. دو نوع قند سوربيتول و زيليتول موجود در آن مي‌توانند موجب بيماري‌هاي معده و روده شوند. اگر آدامس مصرفي شما داراي مقدار زيادي از اين قندها باشد، دستگاه گوارشتان آسيب خواهد ديد. امروزه، به دليل بي‌توجهي توليدكنندگان آدامس به درصد قند موجود در آن، چنين مشكلاتي به‌وفور ايجاد مي‌شوند. لذا به توصيه متخصصان، براي جلوگيري از ابتلا به بيماري‌هاي معده و روده، از آدامس‌هاي با ميزان قند كم استفاده كنيد.

كودكان بالاي 5 سال مي‌توانند از انواع مختلف آدامس استفاده كنند. اما بهتر است به جاي توجه به اسم و قيمت آدامس، به نوع و كيفيت آن دقت كرد.

بر طبق نتايج به دست آمده از پژوهش‌هاي علمي، سقز بهترين نوع آدامس است. اضافه كردن درصد بالايي شكر و مواد طعم‌دهنده به آدامس باعث كاهش كيفيت و حتي زيان‌آور شدن اين ماده مي‌شود.

چند توصيه مفيد:

1. دست‌كم دو بار در روز دندان‌ها و لثه خود را با خمير دندان‌هاي حاوي فلورايد بشوييد.

2. از مصرف زياده از حد غذا و نوشيدني‌هاي شيرين بپرهيزيد.

3. مراجعة ساليانه به دندانپزشك را در برنامه زندگي خود بگنجانيد.

4. در صورت نبودن امكان مسواك زدن، جويدن آدامس كمك‌كننده است. البته جويدن آدامس هرگز جايگزين شست‌وشوي روزانه دهان و دندان نخواهد شد. حداقل زمان لازم براي بروز آثار مثبت جويدن آدامس بيست دقيقه است.

به نقل از سايت هوس پارت


موضوعات مرتبط: آموزشی و علمی
[ 90/05/23 ] [ 11:56 ] [ مالک خان احمدی ]

زبان

زبان وسیله ی بیان تفکر است و غالباً برای انتقال فکر کسی به دیگری به کار میرود. این انتقال ممکن است به وسیله ی گفتن، نوشتن، اشاره و یا لمس انجام شود. پس هر چه وسیله ی انتقال فکر، یعنی زبان، از طرفی ساده و از طرف دیگر دقیق تر باشد، عمل انتقال فکر دقیق تر و راحت تر صورت خواهد گرفت.

انواع زبان

زبان از لحاظ ارزش ادبی به سه قسمت میشود:

1-
زبان ادبی: که زبان شاعران و نویسندگان است و در آن هنرنمایی های ادبی بسیار به کار میرود. نظم و نثر قدیم فارسی نمونه ی درخشانی از زبان ادبی است.

2-
زبان گفتگو: که زبان صحبت افراد تحصیل کرده است و اگر چه فاقد هنرنمایی های ادبی است، ولی باید در حال سادگی بی غلط باشد. در زبان گفتگو همیشه صرفه جویی به کار میرود. نویسندگان معمولاً در نوشتن زبان ادبی به کار میبرند و در صحبت زبان گفتگو.

3-
زبان عامیانه: که زبان مردم تحصیل نکرده و عامی است و شامل لغتهای غلط یا نیمه غلطی است که در دو زبان دیگر نباید دیده شود، علاوه بر این دارای غلط های صرفی و نحوی نیز هست. گاه در زبان عامیانه لغات بسیار اصییل نیز یافت میشود که باید آنها را با به کار بردن ادبی زنده کرد.



طبقه بندی زبان های جهان

زبان شناسان زبان های جهان را به سه دسته ی زیر تقسیم کرده اند:

1-
زبان های یک هجائی (تک هجایی(

در این زبان ها کلمات فقط از یک هجای تغییر ناپذیر درست شده اند. یعنی نه ریشه ی کلمه تغییر میکند و نه بدان پیشوند یا پسوندی متصل می شود. این زبان ها در حالت ابتدایی باقی مانده اند، مثل: زبان های چینی، تبتی و سیامی

2-
زبان های التصاقی (پیوندی)

در این زبان ها کلمات از یک یا چند هجای تغییرناپذیر درست شده اند، ولی میتواند به هم بچسبند یا پیشوند و پسوندی بگیرند تا معنی نوی به دست آید، مثل: زبان های فنلاندی، ترکی، مغولی، تاتاری، ژاپنی و کره ای

3-
زبان های منصرف (صرفی(

در این زبان ها کلمات از یک یا چند هجای تغییرپذیر درست شده اند. یعنی ریشه ی کلمه ها برعکس زبان های بالا تغییر می کند و به صورت های مختلف درمیاید. علاوه بر این پیوند پیشوند و پسوند با کلمه ها در این زبان ها فراوان است. زبان های مهم دنیا از این نوعند، مثل زبان های هندی، ایرانی، یونانی، لاتین، ژرمنی، اسلاوی، ارمنی و سامی


الف- زبان های هندی و اروپاای

1-
زبان های هندی: سانسکریت، ودا، ...

2-
زبان های ایرانی: پارسی باستان (پارسی کهن فرس قدیم)، اوستایی، پهلوی (زبان ساسانیان)، پارتی (زبان اشکانیان)، دری، سفغدی، خوارزمی، سکایی، ...

پارسی باستان با زبان اوستاای و سانسکرت از یک ریشه اند. اوستا زبانی است که برای نوشتن اوستا کتاب دینی زردشتیان ایران باستان به کار رفته است، به این سبب آن را زبان اوستاای نامند. پارسی باستان و اوستا فرزندان یک پدرند.

زبان های هند و ایرانی یکی از مهم ترین شاخه های زبان هند و اروپاای است و آریاای نامیده میشوند.

3-
زبان یونانی

4-
زبان لاتین

زبان لاتین زبان رومیان قدیم بوده است که امروزه جزو زبان های مرده ی دنیا محسوب میشود.

زبان های زیر مشتق از زبان لاتین هستند: فرانسه، ایتالیایی، اسپانیایی، پرتقالی و رومانی.

5-
زبان های ژرمنی: آلمانی، انگلیسی، هلندی، سوئدی، نروژی، ...

6-
زبان های اسلاوی: روسی، چکی، لهستانی، ...


ب- زبان های سامی

زبان های سامی عبارتند از: عربی، عبری، آشوری، فینیقی، کلدانی، سریانی، ...

زبان های سامی بالا با چند زبان نزدیک به آنها در شاخه ی بزرگ تری بنام زبان های سامی و حامی قرار می گیرند.


زبان فارسی

فارسی زبانی است که در ایران، افغانستان، تاجیکستان، قسمتی از هندوستان، ترکستان، قفقاز و عراق بدان صحبت می کنند. زبان فارسی به جا مانده ی زبان های قدیمی ایران است. این زبان ها عبارتند از:

1-
فارسی باستان

فارسی باستان )پارسی کهن) زبانی است که در زمان هخامنشیان بدان صحبت کرده اند و سنگ نبشته های بیستون، الوند و تخت جمشید بدان زبان است. خط این زبان را میخی نامند، زیرا شبیه به میخ است و از چپ به راست نوشته می شده است.

2-
فارسی میانه

فارسی میانه که آن را پهلوی هم می خوانند، به خصوص در زمان اشکانیان معمول بوده است و به دو قسمت می شود، یکی پهلوی اشکانی (پارتید  ( یگری پهلوی ساسانی. خط این زبان را نیز پهلوی نامند. پهلوی در شمال شرق ایران معمول بوده است و از راست به چپ نوشته می شده.

3-
فارسی دری

فارسی دری در زمان ساسانیان در مشرق و جنوب ایران به خصوص در پایتخت آنان مدائن معمول بوده است و پس از ورود اسلام به ایران به تدریج تغییراتی در آن داده شده است و به صورت زبان بعد از اسلام ایران در آمده و از نیمه دوم قرن سوم هجری تا به حال ادامه دارد.

چندی پس از ورود اسلام به ایران کم کم لغت های عربی به مقدار کم وارد زبان فارسی شدند، چنان که در قدیمی ترین کتاب های فارسی تعداد لغت های عربی از پنج درصد تجاوز نمی کند. ولی در دوره های بعد نویسندگان فارسی لغت های عربی فراوانی وارد زبان فارسی کردند، به حدی که در دوره های بعد در بعضی از کتاب های قدیمی تعداد آنها به بیش از شصد درصد رسید.

فارسی دری با اختلافات کمی همان زبان فرس قدیم و میانه است ولی خط بعللی که مهم تر از همه ارتباط با مذهب می باشد هنوز عربی است. به عبارت دیگر همان خصوصیاتی که در نوشتن یک آیه از قرآن کریم یا یک جمله عربی به کار می رود ما در نوشتن یک شعر یا یک جمله فارسی نیز بکار می بریم:

1-
از راست به چپ می نویسیم.

2-
متصل و منفصل است.

3-
هر حرف نماینده چند صدا است.

4-
حروف آن بعضی نقطه دار و بعضی بی نقطه است.

تعریف دستور زبان، صرف و نحو در زبان فارسی

دانشی که به ما راه درست گفتن و درست نوشتن را می آموزد در زبان ما بنام دستور معروف شده است.

صرف )تجزیه)در زبان فارسی عبارت از شناخت نوع واژه بدون در نظر گرفتن آن در جمله است. یعنی تقسیم کلمه ها را بنابر نوع آنها در فارسی دستور صرفی نامند.

نحو ) ترکیب)در زبان فارسی عبارت از شناخت عمل واژه ها در جمله و رابطه آنها با هم است و این را دستور نحوی نامند.

بنابر این فایده آموختن دستور زبان درست گفتن و درست نوشتن است و غرض از تعلیم و تعلم آن رسیدن به این مقصود است.


کلام، جمله، کلمه، هجا، حرف

آنچه بدان مقصود خود را بیان می کنند کلام نام دارد. کلام از جمله و جمله از کلمه و کلمه از هجا، و هجا از حرف درست شده است. از مجموع دو یا سه حرف، هجا درست می شود و از مجموع دو یا چند هجا، کلمه، مثلاً کلمه ی مردم دارای دو هجا است (مر+دم) و کلمه ی دانشگاه دارای سه هجا است )دا+نش+گاه). کلمه دارای معنی است مانند: خانه، ولی حرف هرگز معنی ندارد مانند: ج، ش و ک. از مجموع کلمه جمله درست می شود (که همیشه باید با معنی باشد) و از مجموع جمله کلام.



حرف های زبان فارسی

زبان فارسی دارای سی و دو حرف زیر است:

ا، ب، پ، ت، ث، ج، چ، ح، خ، د، ذ، ر، ز، ژ، س، ش، ص، ض، ط، ظ، ع، غ، ف، ق، ک، گ، ل، م، ن، و، ه، ی



پس از چندی از ورود اسلام به ایران، زبان فارسی را به خط عربی نوشتند. به این سبب الفبای عربی را برای نوشتن خط فارسی به کار بردند. برای این چهار حرف فارسی پ، چ، ژ، گ حرف های مشابه عربی را با کمی تغییر به کار برده اند. پس در هر کلمه ای که یکی از چهار حرف بالا به کار رفته باشد، آن کلمه عربی نیست.

مثال: پسر، چشم، ژاله و گرگ

هشت حرف ث، ح، ص، ض، ط، ظ، ع، ق ویژه زبان عربی است.

مثال: ثلث، حسن، صاحب، ضربه، طلب، ظهر، علی و قلم

پس هر کلمه ای که با این حرفها نوشته شود، یا عربی است یا فارسی تغییر یافته.

و باقی بیست حروف بالا که با رنگ سبز مشخص شده اند بین دو زبان مشترک می باشند.

بعضی از کلمه های فارسی را با حرف های عربی نوشته اند.

مثال: صد، شصت، غلطیدن، طپیدن، طپانچه، ...

که فارسی آنها به صورت زیر است:

سد، شَست، غلتیدن، تپیدن، طپانچه، ...


موضوعات مرتبط: ادبی
[ 90/05/23 ] [ 11:48 ] [ مالک خان احمدی ]


 

ادبيات يونان باستان را تنهابا آثارحماسي هومر، شاعرنابينايي كه در قرن هفتم و هشتم پيش ازميلاد مي زيسته بررسي مي كنند؛ هر چند كه يونان آن روز داراي ادبيات منظوم، سروده هاي مذهبي توأم با موسيقي،بديهه سرايي،شعر غنايي و مراثي نيز بوده است.

هومر در عين اينكه نابينا بود توانست سپيده دم تاريخ حيات يونان را در دو اثر ماندگار خود به نامهاي

«ايلياد» و «اديسه» چنان ترسيم كند كه تا به امروز تازه و شاداب بماند.

داستان ايلياد به دوران شگفتي «مي سن» و برتري آن دوران مربوط ميشود و موضوع آن لشكر كشي «آگاممنون»پادشاه مقتدر«مي سن» به «تروا» است. اوديسه نيز رمان صلح و بازگشت قهرمانان را از جنگ تروا نشان مي دهد.

ايلياد

دومين حماسه كهن جهان- پس از حماسه سومري گيل گمش_ ايلياد و اديسه هومراست كه قدمت آنها حدود هشتصد سال پيش از ميلاد مي رسد. ايلياد بر24 بخش(سرود) است و موضوع جنگ مردم يونان با تروا (شهري بوده در آسياي صغير يا تركيه امروز) است كه ده سال طول كشيد.

پادشاه تروا موسوم به پريام پنجاه پسر داشت كه در بين آنها هكتور به دليري و پاريس به زيبايي معروف بودند. چون پيشگويان گفته بودند كه وجود پاريس براي پدر بد شگون خواهد بود،به دستور پدر، او را در كوهستاني رها كردند. پاريس بزرگ شد و به كار چوپاني پرداخت. روزي سه الهه بر او نمايان شدند و از او خوا ستند كه بگويد كه كدام يك از آنان زيباترند.پاريس يكي از آنها، يعني آفروديت را زيبا تر دانست؛ از اين رو دو الهه ديگر از او و مردم تروا دست برداشتند. سرانجام گذار پاريس به اسپارت افتاد و در آنجا هلن، زن زيباي منلاس پادشاه اسپارت را در غياب او دزديد و به تروا گريخت. آگاممنون برادر منلاس تصميم گرفت با كمك بزرگان ديگر، هلن را باز گردانند. كشتي ها و مردان بسياري تحت فرماندهي بزرگاني چون اوليس و آشيل به جانب تروا روانه شدند.در اين ميان حوادثي اتفاق مي افتد.مثلا پيشگويان گفته بودند

كه گشايش شهر تروا به دست آشيل خواهد بوداما او پس از پيروزي در كنار ديوار خواهد مرد. از اين رو تتيس مادر آشيل كه از ايزد بانوان است او را در جامه ي زنان از ميدان خارج مي كند اما اوليس او را دوباره به صحنه مي كشاند. همچنين طوفان سختي رخ داد كه پيشگويان عقيده داشتند كه خدايان خشمگين اند. اگاممنون بر آن شدتا دخترش ايفي ژني را جهت رضاي خدايان قرباني كند اما الهه يي موسوم به آرتيمس دختر را ربود و به جاي آن گوزني ماده نهاد.

سرانجام يونانيان براي جنگ از كشتي پياده شدند .مردم تروا به كمك همسايگان تروابه رهبري هكتوربا يونانيان به جنگ پرداختند.محاصره شهر تروا ده سال طول كشيد. برخي از خدايان از جمله زئوس خداي خدايان و آفُرديت طرفدار مردم تروا وهرا وآتنه (آن دو الهه يي كه همراه آفرديت براي داوري به نزد پاريس رفته بودند) طرفدارمردم يونان بودند.

در دهمين سال جنگ آگا ممنون سردار يونان در يكي از حمله ها دختر كاهن معبد آيولون را به غنيمت مي گيرد.آيولون نيز بلايي بر سپاه يونانيان نازل مي كند. آگا ممنون به اصرار سران سپاه خاصه آشيل دخترك را پس مي دهد اما در عوض دستور مي دهد كه آشيل هم بريزييس را كه در يكي از حملات به غنيمت گرفته و سخت عاشق او شده بود پس دهد. آشيل عصباني مي شود واز جنگ كناره گيري مي كند و قلبا دوست دارد كه يونانيان كست بخورند. با كنار رفتن آشيل هكتور يونانيان را شكست مي دهد پاتروكل يكي از خدازادگان كه دوست صميمي آشيل است طاقت نمي آورد و سلاح آشيل را گرفته به جنگ مي رود اما هكتوراو را مي كشد. آشيل خشمگين مي شود (زئوس هم ازاين قضيه خشمگين است)و زرهي را كه خدايان براي او ساخته بودند بر تن مي كند و به لشكر تروا حمله مي برد و بسياري ازجمله هكتور را مي كشد. جنازه ي هكتور را به ارابه بسته و به دنبال خود به گرداگرد باروهاي تروا مي گرداند. پاريس تيري به پاشنه ي پاي آشيل رو يين تن مي زند و او را مي كشد (فقط پاشنه ي آشيل رويينه نيست). پس از جنگي سخت يونانيان جنازه ي آشيل را پس مي گيرند .

مادرش تتيس او را دفن مي كند و جوشنش را به اوليس مي بخشد. آژاكس يكي از پهلوانان يوناني چنان از اين عمل خشمناك مي شود كه بر گله اي از گوسفندانبه خيال اين كه سران يونانيان هستندحمله مي برد و چون حقيقت را در مي يابد. چنان خشمگين مي شود كه خود را با شمشير مي كشد.

در تروا بتي بود موسوم به پالاديوم كه زئوس به مردم شهر تروا اهدا كرده بود. معروف بود كه تا آن بت در شهر است تروا تسخير نشدني است . اوليس به لباس گدايان وارد شهر مي شود و بت را مي دزدد. در اين ضمن آتنه از الهگان مخالف با مردم تروا به يونانيان مي آموزد كه اسب چوبين بزرگي بسازند و پهلواناني چون اوليس و منلاس در داخل آن پنهان شوند .يونانيان چنين ميكنند و سپس خيمه هاي خود را آتش زده سوار كشتي مي شوند.اهالي تراوا فريب مي خورند و گمان مي كنند كه يونانيان به كلي رفته اند.بر آنند تا اسب چوبين به جا مانده را به شهر بردند.لاكوئون از دلاوران تروا كه متوجه خدعه ي يونانيان شده است مي خواهد اطرافيان را آگاه كند،اما دو اژدها كه آفريده ي خدايان دشمن تراوا هستند از دريا بر آمده و اوو دو پسرش را خفه مي كنند.مردم اسب چوبين را به داخل شهر مي برند. شب بعد كه جشن پيروزي گرفته و مست كرده اند،پهلوانان يوناني از شكم اسب بيرون مي آيند و دروازه شهر را مي گشايند.يونانيان كه در پشت جزيره پنهان اند وارد شهر مي شوند. مردان تراوا را مي كشند و زنان را بين خود تقسيم ميكنند.سرانجام منلاس به هلن دست مي يابد. او را به اسپارت مي برند و از آن پس او را الهه يي مي پندارند.

اوديسه

اوديسه نيز اثر هومروشامل24 سروده است. به عقيده يونانيان خدايان طرفدار تراوا، در راه بازگشت پهلوانان يوناني موانعي ايجاد كردند و در اين باره دا ستان هايي بر سر زبان ها بود. اوديسه ماجراهاي اودوسيوس (اوليس) در راه بازگشت ار جنگهاي تراوا به سرزمين مادريش ايتاكا(انطاكيه)است.

طوفان، كشتي هاي اوليس را به سرزمين هاي دوري برد.در آن سرزمين ميوه اي (كنار) بود كه هر كس از آن مي خورد خا طرات گذشته را فراموش مي كرد. بسياري از ياران اوليس از آن خوردند و زادگاه خود را فراموش كردند. اوليس به زور آنان را سوار كشتي كرد و بست. سپس به جزيره غولان يك چشم، كه چشمي در وسط پيشاني داشتند، رسيدند. اوليس با ياران خود در آنجا فرود آمد و به غار يكي از غولان رفت. غول دو نفر از ياران او را خورد و در غار را بست. صبح زود دو نفر آنان را بلعيد و از غار خارج شد. شب چون بازگشت، اوليس به او شراب داد. غول مست شد و به خواب رفت. اوليس با ميخی داغ اورا كور كرد.غول بر در غار نشست تا مانع خروج آنان شود. اوليس و همراهان، خود را در پشت شكم گوسفندان پنهان ساختند و از غار بيرون آمدند. سپس به جزيره خداي بادها رسيدند. ايول خداي بادها به اوليس مشكي داد كه در آن بادهاي سخت بودو سفارش كرد كه در مشك را نگشايد. ياران اوليس به طمع گنج، سر آن را گشودند، طوفان مهيب كشتي ها را به جزيره ديگر افكندكه جايگاه غولان آدمي خوار بود. غولان كشتي ها را سنگ باران كردند. جز كشتي اوليس بقيه از بين رفتند. اوليس با كشتي خود به جزيره ديگررفت كه محل زني جادوگر بود.

زن جادوگر به ياران اوليس شراب افسون شده داد و همه به شكل خوك در آمدند. اوليس به كمك گياهي جادويي كه هرمس به او آموخته بود سحر را باطل كرد و جادوگر را مجبور كرد كه يارانش را به شكل آدمي باز گرداند.سپس ار آنجا به جايگاه مردگان رفت تا تيرزياس غيب گو را ملاقات كند.سپس به سرزمين سيرون ها رفت كه در آنجا پرياني در سبزه زارهاي اطراف كرانه آواز مي خواندند و رهگذران را به جانب خود مي كشيد ند. اوليس گوش ياران را با موم اندود و آنان را به دكل كشتي بست. سپس از صخره اي كه دو طرف آن تحت سِطره دو ديو بود گذشت. يكي از ديوان آب دريا را فرومي برد و با آوايي ترس ناك بازپس مي داد. ديو ديگر دوازده دست و شش گردن داشت كه بر هر گردن سري بزرگ با دهاني فراخ بود و در هر دهان سه رديف دندان قرار داشت. سپس به جزيره اي رسيدند كه رمه گاوان خورشيد در آن مي چريد. ياران اوليس گاوان را كشتند. خورشيد خشمگين شد و طوفان را واداشت تا كشتي آنان را غرق كند. اوليس خود را نجات داد و به جزيره ي يكي از الهگان رسيد. الهه اي عاشق اوليس شد و به او گفت كه اگر آنجا بماند به او عمر جاويدان مي دهد. اوليس موافقت نكرد و الهه او را هفت سال در غار نگه داشت و سرانجام به دستور زئوس آزاد كرد.اوليس سوار بر تخته پاره اي دوباره راه دريا را پيش گرفت. اما بادها تخته او را نابود كردند و او شنا كنان خود را به جزيره اي رساند. پادشاه آنجا اوليس را گرامي داشت و به او كشتي داد تا به زادگاه خود ايتاكا(انطاكيه) باز گردد.

بيست سال از سفر اوليس گذشته بود. پدرش پير شده و از شهر رفته بود و مادرش در فراق فرزند خود را به دار آويخته بود. پسرش تلماك اكنون جواني برومند شده بود. زن پاكدامنش پنه لوپ در فراق شوهردر را بر خود بسته و از همه گسسته بود. اميران شهر كاخ او را متصرف شده و دارايي او را برده بودند واز پنه لوپ مي خواستند تا از ميانه ي آنان يكي را به شوهري برگزيند. پنه لوپ جر أت مخالفت نداشت اما از آنان اجازه خواسته بود تا كفني را كه در حال بافتن بود به اتمام رساند. روز مي بافت و شب مي شكافت.

اوليس در جامه ي گدايان وارد شهر شد. هيچ كس او را نشناخت جز سگش، كه از فرط شادي جان داد. پنه لوپ اعلام كرده بود كه هر كس كه بتواند كمان اوليس را زه كند و تير را از سوراخ انگشتر بگذراند مي تواند همسر او شود. اما هيچ كس از عهده بر نيامد. اوليس كه در جامه ي گدايان بود به آساني كمان را زه كرد و تير را از انگشتري گذراند. سپس به آستانه ي در ايستاد و به كمك پسرش دشمنان را كشت و حقيقت حال خود را بر همسرش آشكار ساخت.

داستان هاي ازوپ

از دومين نويسنده ي پر توان ديگر يونان«ازوپ» داستان هاي كوتاهي كه از زبان حيوانات بيان شده به جا مانده است. مردم يونان اين نويسنده را همانند لقمان حكيم ميداند. داستان هاي كوتاه ازوپ كه مسايل اخلاقي و اجتماعي را مطرح مي سازد، به صورت ضرب المثل بين مردم رواج داشته است.

 

ويرژيل

پويليوس ويرژيليوس مارو، حماسه سراي بزرگ روم در سال 70 قبل از ميلاد در آند ديده به جهان گشود. ويرژيل از خانواده ي متوسطي بود اما به شايستگي پرورش يافت. او تا 16 سالگي به آموختن پرداخت. در25 سالگي جامه ي ويژه ي شهروندان رومي را كه نشانه بالندگي و انديشمندي بود به تن كرد.

ويرژيل در سال 39 ق.م. «پوكوليكا» را سرود. در همين زمان با «هوراس» نويسنده نامدار رومي آشنا شد و به دربار آگوست راه يافت.ويرژيل در سال 29 ق.م. به فكر سرودن «انه ييد» افتاد كه سرودن آن ده سال طول كشيد. او در سال 19ق.م. چشم از جهان فرو بست.

انه ييد

سر گذشت «انه» يا «انه ييد» را پس از گيل گمش سومري و ايلياد و اوديسه يوناني، سومين داستان حماسي جهان دانسته اند.

اين داستان دنباله ي داستان ايلياد است. ويرژيل داستان خود را از همان جايي كه هومر با ويراني و آتش زدن «تروا» به پايان مي رساند آغاز كرده است.

در آن هنگام كه تروا در آتش مي سوخت ، انه پدرش آنشيز را بر دوش نهاد و از مرگ نجات داد؛ اما چون در همان زمان بانويش«كريوز»را از دست داد كوشيد با گرد آوردن جنگاوران پراكنده،ناكام ونافرجام،با يونانيان بجنگد.پس بر كشتي نشست؛ اما دستخوش كينه ودشمني«ژونون»و آزمون هاي دشوار ورنج هاي فراوان قرار گرفت. طوفاني ناوگان او را در هم شكست و بركرانه ي آفريقا در پراكند. در آنجا،«ديدون»

شهبانوي كارتاژ از انه به گرمي استقبال كرد (كتاب اول) و دلباخته انه شد. انه نيزداستان سفرهاي خود را براي او بازگو ميكرد(كتاب دوم و سوم). سپس انه به فرمان«ژوپيتر» كارتاژ را ترك گفت. ديدون كه تاب دوري انه را نداشت خود را بر كومه ي آتش مرگ بكشت(كتاب چهارم). انه به سيسيل رسيد و به ياد پدرش بازي هايي را ترتيب داد (كتاب پنجم). سپس به «كوم» رفت. «سيسيل» او را ياري كرد تا بتواند در دوزخ فرو رود. انه در جهان زير زمين، در سرزمين سايه ها با روان پدرش ديدار كرد و پدر آينده ي پر شكوه روم را تا زمان فرمانروايي آگوست براي وي پيشگويي كرد.

اين شش كتب اول و گزينش بخشهاي گوناگون آن اوديسه را به ياد مي آورد شش كتاب ديگر نيز به سروده هاي دلاوري هاي جنگجويان هومر تشابه دارد.

بهشت گمشده(ميلتون)

جان ميلتون از ادبا و شعراي بزرگ انگلستان است. او در سال1608 م در لندن متولد شد. تا24 سالگي به تحصيل پرداخت و زندگي او بيشتر در امور سياسي سپري شد. ميلتون در اثر مطالعه ي بيش از حد بينايي خود را از دست داد.

معروفترين اثر ميلتون«بهشت گمشده» است كه در سال 1667 منتشر شد و امروزه شهرت او بيشتر مديون اين اثر مي باشد.

منظومه ي بهشت گمشده در وصف عصبان شيطان و سقوط او و اغراي حضرت آدم، و هبوط او به زمين سروده شده است.

اين كتاب بعد از«كمدي الهي» دانته از شاهكارهاي مسلم ادبيات غرب در اين زمينه به حساب مي آيد.

در قسمتي از كتاب اول چنين مي خوانيم:

شيطان با بانگي چنان بلند كه در سراسر ژرفناي دوزخ طنين افكنده گفت:«اي شاهزادگان، اي حاكمان،

اي سلحشوران ، اي گلهاي سر سبد آن آسماني كه پيش از اين از آن شما بوده و اكنون از دستتان رفته است

آيا حيرتي چنين، ارواحي جاوداني را فرا تواند گرفت؟ يا شايد پس از خستگي هاي مصاف ، اين مكان را براي آسايش از تلاش دلاورانه ي خويش بر گزيده و خفتن در آن را چون در دره هاي آسمان شيرين پنداشته ايد؟ و يا آنكه در چنين نا بساماني سوگند خورده ايد كه از در پرستش حريف پيروزي برآييد كه اكنون به كروبيان، سرافين افكنده سلاح ، شكسته پرچم و كوفته تن خويش مي نگرد؟ اما زود باشد كه وزيران چالاكش از دروازه هاي آسمان به وضع ممتاز خود پي برند و لا جرم فرود آيد تا بر سر ما كه چنين «نالان و نزار افتاده ايم پاي نهند، و به تدوين صاعقه به بندمان افكند و در ژرفناي اين ورطه به زنجيرمان كشند بيدار شويد وبر پاي خيزيد وگرنه جاودانه از پا افتاده خواهيد ماند»

 

دانته(1265تا1321)و كمدي الهي

دانته نويسنده بزرگ ايتاليايي و بزرگترين اثر ادبي او كمدي الهي است. دانته در اين كتاب حكايت مي كند كه چگونه در جنگل انبوهي سرگردان بوده كه«ويرژيل» شاعر باستاني روم بر او ظاهر مي شود و آن دو به اتفاق به دنيايي ديگر سفر مي كنند.

كمدي الهي در سه بخش نوشته شده است: جهنم،برزخ و بهشت.

دوزخ از نظر دانته به شكل قيفي تجسم مي يابد كه از سطح زمين به اعماق آن فرو رفته است. او از محفل جهنمي ياد ميكند كه گناهكاران در آنجا نسبت به معاصي خود گرفتار عذاب اند. در يكي از اين محفل ها گناهكاران مشغول شكستن سنگهاي عظيم اند، در محفلي ديگر در درياچه اي آتشي مي سوزند ودر ديگري با سرماي مدهشي مجازات مي شوند. دانته خيانت را دهشتبارترين گناهان مي داند.

در اينجا لازم است به تشابه اين كتاب با كتاب ارداويراف نامه ي زرتشتيان اشاره كنيم.

دانته در كمدي الهي خود معتقدات قرون وسطي را به تصوير مي كشد ليكن ديدگاههاي زمانه و زندگي خود را نيز در آن منعكس مي سازد و آزادي احساس را مي ستايد اين كتاب علاوه بر اين كه يك اثر ادبي است به عنوان يك دايرة المعارف قرون وسطي نيز محسوب ميشود

 


موضوعات مرتبط: ادبی
[ 90/05/22 ] [ 13:54 ] [ مالک خان احمدی ]

هخامنشی:
چمن آرا, گل آور ,جان پرور, گرما خیز, آتش بیشه, جهان بخش, دژخوی, باران خیز, اندوه خیز, سرماده, برف آزر, مشکین فام.

هجری شمسی به عربی:
حمل(بره), ثو ر( گا و), جوزا(دوقلو), سرطان(خرچنگ), اسد(شیر), سنبله(خوشه گندم), عقرب, میزان(ترازو), قوس(کمان), جوی(بزغاله), دلو(ظرف آب), حوت(ماهی).

رومی:
آزار, نیسان, ایتار, خریزان, تموز, آساماه, ایلول, تشرین اول, تشرین آخر, کانون اول, کانون آخر, شباط.

ترکی:
بیرنجی, ایکنده, اوچنچی, درطونچی, بشنچی, آلتنجی, یدنجی, سکنجی, طوقونجی, اوئونجی, اون بیرنجی, حفشاط.

ایرانی:
فروردین, اردیبهشت, خرداد, تیر, مرداد, شهریور, مهر, آبان, دی, بهمن, اسفند.

هجری قمری:
محرم, صفر, ربیع الاول, ربیع الثانی, جمادی الاول, جمادی الثانی, رجب, شعبان, رمضان, شوال, ذیقعده, ذیحجه.

میلادی:
ژانویه, فوریه, مارس, آوریل, مه, ژوئن, ژوئیه, اوت, سپتامبر, اکتبر, نوامبر, دسامبر


موضوعات مرتبط: آموزشی و علمی
[ 90/05/22 ] [ 13:31 ] [ مالک خان احمدی ]

                عروض در یک نگاه

 

                      1- تعریف : منظور از حرف صورت ملفوظ کلمات است ؛ مثلاً حروف کلمه ی « خواهر » می شود :  خ / ا / ه /  ـَ / ر

                                         1- صامت : ء ( ع ) ، ب ، پ ، ت ( ط ) ، ث ( س ,ص ) ج ، چ ، ح ( ه ) ، خ ، د ، ذ ( ز , ض , ظ ) ، ر ، ژ ، ش ،

                                               غ ( ق ) ، ف  ، ک ، گ ، ل ، م ، ن ، و ، ی .

              حرف    2- انواع                    1- کوتاه : ـَــِــُــ

                                        2- مصوّت   2- بلند : ا ( ä ) ، و( u ) ، ی ( i ) .

                                                        * یادآوری : اگر « و » صدای v و « ی » صدای y بدهند صامت هستند و اگر « و » صدای o بدهد مصوّت کوتاه است  

                          * تبصره : مصوّت بلند معادل دو حرف حساب می شود  ( زیرا هنگام تلفّظ امتداد آن ها بیشتر است ).

 

                      1-  تعریف : به تعداد حروفی ( واج هایی ) که در یک ضربه زدن دم و بازدم ادا می شوند « هجا » گویند . ( همان « بخش » در دوره ی دبستان )

                                    1- کوتاه ( U ) : از دو حرف تشکیل شده است : به ( صورت ملفوظ = بِ ) چو ( = چُ ) که ( =کِ ) .

                      2- انواع   2- بلند ( ــ ) : از سه حرف تشکیل شده است : بَر ، مَن ، با ، سی ( مصوّت بلند معادل دو حرف حساب می شود )

              هجا                 3- کشیده ( ــ U ) : بیش از سه حرف دارد : مَرد ، بار ، میز .

                                      1- حرف دوم در هر هجا همیشه مصوّت است .

                                      2- هجای کشیده اگر در جایی غیر از پایان مصراع باشد تبدیل به یک هجای بلند و یک هجای کوتاه می شود .  

                         * تبصره    3- « ن » ساکن پس از مصوّت بلند حذف می شود .     

                                      4- « آ » سه حرف دارد : ء + ا . ( مصوّت بلند معادل دو حرف است )

عروض

                       1- تعریف : نظمی که در اصوات گفتار است .

              وزن    2- واحد وزن در زبان فارسی « مصراع » است امّا نام گذاری آن بر اساس « بیت » است .

                        3- عروض علمی است که وزن اشعار و طبقه بندی آن ها را مشخّص می کند .  

 

                                                             1- همان طور که تلفّظ می کنیم ، بنویسیم : خویش ( خیش ) ، مدّت ( مُددَت ) ، خانه ( خانِ ).

                        1- استفاده از خطّ عروضی  2- همزه ی آغاز هجا ، در صورتی که قبل از آن صامت باشد حذف می شود : خوش اندام   ( خُشَندام ) .

 

                                               1- به تعداد مصوّت ها هجا وجود دارد و هر هجا با خطّ عمودی از دیگری جدا می شود : خجسته     خُ   جَس   تِ

                        2- تقطیع هجایی  2- هجای پایانی در هر مصراع همیشه بلند است . ( ر.ک  اختیار وزنی شماره ی 1 )

                                               3- علامت هر هجا را در زیر آن می گذاریم . ( کوتاه = U ، بلند =  ـــ  ، کشیده =  ــ U  )

 

                                         1- از روی علامت های هجایی ، آن ها را تقسیم بندی می کنیم .( نظم تکرار ی بر نظم متناوب ترجیح دارد )

             قواعد   3- تقطیع به  2- پس از تقسیم بندی هجا ها معادل آن ها ( ارکان عروضی ) را می گذاریم ؛ مثلاً در زیر U ــ ــ می نویسیم  فعولن .

              تعیین        ارکان     3- نام وزن را بر اساس ارکان عروضی مشخّص می کنیم .

              وزن  

                                                        1- امکان حذف همزه : اگر قبل از همزه ی آغاز هجا « صامت » بیاید ، شاعر می تواند همزه را حذف کند .

                                          1- زبانی                       U          ــ     1- در صورتی که آخر کلمه باشد .

                                                        2- تغییر کمّیت                      2- « و » عطف یا « نه » ( وقتی هجای مقابلشان در مصراع بعد بلند باشد )

                                                            مصوّت ها                      1- اگر پس از کلمات مختوم به مصوّت های بلندِ « و » و « ی » مصوّت بیاید .

                        4- اختیارات                                     ــ        U     2- کلمات تک هجایی مختوم به « وُ » مشمول این قاعده نمی شوند به جز« سو »

                             شاعری                                                        3- مصوّت بلند میان کلمه همیشه کوتاه است و اختیاری نیست : خیال : U  ــU

                                                        1- بلند بودن هجای پایانی مصراع : هرکه تأمّل نکند در جواب         بیشتر آید سخنش ناصواب

                                          2- وزنی   2- فَعَلاتُن         فاعلاتُن( در رکن اوّل ) : یاد باد آنکه زما وقت سفر یاد نکرد     به وداعی دل غم دیده ی ما شاد نکرد

                                                             3- تسکین (UU         ــ ) به جز اوّل مصراع : آمد نوروز هم از بامداد      آمدنش فرّخ و فرخنده باد

                                                        4- قلب ( ــU          Uــ  ) : کیست که پیغام من به شهر شروان برد            یک سخن از من بدان مرد سخندان برد

 

 

 


موضوعات مرتبط: ادبی
[ 90/05/22 ] [ 13:18 ] [ مالک خان احمدی ]
☼ اگر مي خواهيد ارزش 10 سال رابدانيد ازيك فرد كهنسال سؤال كنيد. ☼ اگر مي خواهيد ارزش 4 سال رابدانيد ازيك فارغ التحصيل دانشگاه سؤال كنيد. ☼ اگر مي خواهيد ارزش يك سال را بدانيد ازيك دانش آموزي كه يك سال مردود شده سؤال كنيد. ☼ اگر مي خواهيد ارزش 9 ماه رابدانيد ازيك مادر كه فرزندش تازه متولد شده سؤال كنيد. ☼ اگر مي خواهيد ارزش يك هفته را بدانيد از سردبير يك هفته نامه سؤال كنيد. ☼ اگر مي خواهيد ارزش يك ساعت رابدانيد ازيك دوست قديمي كه معطلش كرده ايد سؤال كنيد. ☼ اگر مي خواهيد ارزش يك دقيقه را بدانيد از كسي كه هواپيما يا قطار ش را از دست داده سؤال كنيد. ☼ اگر مي خواهيد ارزش يك ثانيه را بدانيد از كسي كه يك تصادف سخت برايش پيش آمده سؤال كنيد. ☼ اگر مي خواهيد ارزش يك دهم ثانيه را بدانيد ازيك برنده مدال المپيك سؤال كنيد. زمان منتظر كسي نمي ماند، ازرش هر لحظه اي را كه در اختيار داريد، بدانيد
موضوعات مرتبط: فرهنگی
[ 90/05/22 ] [ 13:0 ] [ مالک خان احمدی ]

 

عجایب هفتگانه ی جهان

عجایب هفتگانه جهان، شگفت ترین و بزرگترین آثار هنری معماری دوران باستان به شمار می آیند که فعلاً تنها یکی از این عجایب معماری وجود دارد و متباقی در مرور زمان از بین رفتند نخستین کسیکه در باره این شهکار های معماری تحقیق و کتابی نوشت آنتیپاتروس سویدنی است . کتاب او بهر حال نه دارای دیدگاه فلسفی بوده و نی یک کتاب هنری محسوب میشود، بلکه راهنمای ساده ای برای سفر در عهد باستان بوده است ـ

اگر خود به راستی به این سفر ها رفته باشد و سخن دیگران را بازگو نکرده باشد، بیشتر راههای تجارتی معروف آن زمان را دنبال میکرده . او فقط یکی از عجایب هفتگانه را در یونان یافت پیکره زئیوس اثر فیدیاس ، او در اسیای صغیر معبد آرتمیس را ، در افسوس آرامگاه شاه موزولوس پادشاه هالیکارناس را در جزیره رودس مجسمه غول پیکر که به مجسمه هلیوس معروف بود ، در افریقا فانوس دریائی اسکندریه و هرام مصر و بلاخره در آسیا دور باغهای معلق بابل دیده است ـ

آنتیپاتروس در نوشتارش به ساختمانهای معروفی که در نزدیک اش بودند و یا به اصطلاح جلوی خانه اش واقع بودند مثلاً ساختمان اکروپولیس در آتن اشاره ای نکرده ، زیرا کتاب او به عنوان راهنمای سفر برای یونانیان که قصد سفر و یا برای قشر تحصیلکرده بود ـ

وی همچنین تنها آن عجایبی را در کتاب خود ثبت کرد هنوز در آن دوران دیده ویشدند . مثلاً برج بابل، که بدون تردید یکی از عجایب آن زمان بود که دوران زندگی آنتیپاتروس در هم فرو ریخته و لذا جز مناظر دیدنی شمرده نمیشد و او نمی خواست ویرانه ها را به مردمان عصر خویش ارائه کند . چون یونانی ها عاشق هنر و زیبائی بودند و خرابه را قابل تحسین و عجیب انگیز نمی دانستدـ

عجایب هفتگانه جهان قرار ذیل می باشند: ـ

                                                                         

هرم بزرگ جیره

هرم بزرگ جیره که نزدیک قاهره دیده میشود یکی از جمله عجایب هفتگانه است که تا این زمان وجود دارد و گذشت دوران و حوادث نتوانسته است خللی در ارکانش ایجاد کند. سطح قاعده هرم جیره مربعی است که هر ضلع آن 233 متر است و این اثر معماری حیرت انگیز متکی به سطحی است که مساحتش بالغ بر 54 هزار متر مربع می باشد . بر اثر عوامل جوی تاکنون 12 مت از ارتفاعش کاسته شده است حجم این توده بزرگ و عظیم سابقاً دو ملیون و هفتصد هزار متر مکعب که شامل وزنی معادل هشت ملیون تن بود، این مقدار سنگ ثابت میکند که در مشرق رود نیل کوه هایی وجود داشته که تخته سنگهای آن را به این نقطعه حمل کرده و بر روی هم قرار داده اند . بنای عظیم روی قاعده سنگی هرم بسیار دقیق است به طوریکه معماران امروز حیرانند که در آن زمان با چه وسایلی به این دقت بدون کوچک ترین اشتباهی اندازه گیری و دیزاین شدهاست . راهروی ورودی هرم مختصر خمیده گی دارد که مستقیم به طرف شمال میرود، اگر یک خط فرضی از منتها الیه راهرو ادامه یابد با چند درجه اختلاف پائین تر به قطب منتهی میشود و این اختلاف به علت محور زمین است که در طول این مدت پیدا شده است . هرم مصر مقابر فراعنه می باشد ـ

                                                                          

باغ های معلق

در زمان قدیم در بابل پادشاهی بود بنام نینوس که با سمیرامیس ازدواج کرده بود . سمیرامیس از زندگی در بابل خسته شده و بابل برای او ملال نگیز گشته بود . شوهرش برای رفع اندوه او با قدرت مطلقه ای که داشت دستور ساختن بنایی را داد که در کرانه رود فرات بنا گردید. باغهای معلقه میان خالی بود به طوری که تحمل وزن ساکنین ان را داشت و خراب نمیشد . برای آنکه به ارزش چنین بنایی پی ببریم باید توجه کرد که در آن زمان هیچ کس از طرز ساختن سقفهای ضربی اطلاعی نداشت . این خود یکی از عجایب ساختمان باغهای معلق گردید . تنها راهی که برای معماران موجود بوده ساختن ستونهای سنگی بود که قدرت تحمل بنا را داشته باشند در بنای این ستونها از تخته سنگهای سنگین و چهارگوش که هر ضلع آن پنج متر بود استفاده میکردند . در حقیقت باغهای معلق بابل بر فراز جنگلی از ستونهای مرتفع و سنگی قرار گرفته بود . مسله دیگری که در باغهای معلق بابل فوق العاده به نظر میرسید چگونگی نفوذ ناپذیر بودن تپه ها بود که بر روی هم قرار داشتند معلوم نیست چه وسیله ای به کار می بردند که آب باران و برف از هر یک از باغها به پائین نفوذ نکند . برای آبیاری طریقه ای بکار میبرند که آب رود فرات مستقیماً به مرتفع ترین قسمت باغ جریان داشت تا بتوانند درختان و گلها را آبیاری کنند . باغهای معلق بر همه شهر مسلط بود چشم انداز زیبای داشته و از فراز آن منظر رود فرات ، شهر،سربازان و جاده ها پیدا بودند و عبور و مرور قافله که بین شرق و غرب در تردد و حمل کالای تجارتی بودند به خوبی دیده میشده

اما متسفانه از این شهکار معماری چیزی باقی نمانده است ـ

                                                 

 معبد دیان" آرتميس" 

معبد دیان (الهه شکار و ماه) در یونان واقع شده بود . ابتدا بارگاه این الهه بسیار نکبت بار بود . این بارگاه عبارت از پیکره ای بود که داخل درخت مجوفی جای داشت ولی در قرن 6 قیل از میلاد تصمیم گرفتند معبد بسیار با شکوهی برای ااهه بنا کنند . برای ساختن این معبد محل دقیقی لازم بود تا از زلزله های دائمی که در این منطقه روی میداد در امان باشد و به همین دلیل تصمیم گرفتند روی زمینی باطلاقی و نرم دست به عبارت بنا بزنند .

نخست مقداری زیادی ذغال و چوب و بوجی های پوستی در آن باطلاق ریختند تا قابلیت تحمل بنا را پیدا کند . برای مصالح ساختمانی آن ، سنگ مرمر را در نظر گرفتند. این معبد در فضایی به طول یکصدو بیست و هفت متر و عرض 73 متر ساخته شد . ساختمان این محصور به 127 ستون بود که به سبک معماری یونانیف در دو طبقه بالا رفته بود .ارتفاع این ستونها هر یک 19 متر متر که روی سرستونها تخته سنگهای مرمر چهار گوش افکنده بودند که بام معبد را تشکیل میداد. ساختمان این معبد به سال 400 قبل از میلاد پایان یافت ، ولی نیم قرن بعد یعنی در سال 446 قبل از میلاد بر اثر آتش سوزی مهیبی از بین رفت و نابود شد . شاید به نظر عجیب آید که آتش چگونه توانسته است توده های حجیم و وزین سنگ مرمر را از بین ببرد، اما حقیقت امر این بود که سنگ مرمر ستون بندی داخلی معبد بود و تیغه های چوبی که اطاقها و راهرو ها را از هم جدا میساخت بکلی طعمه حریق شدو بر اثر حرارت حاصله از سوختن چوبها ف سنگهای مرمر اسید کربنیک خود را از دست داده و به صورت سنگهای آهکی معمولی درآمدند و از سنگهای مرمر جز آهک چیزی باقی نماند ـ

واقع شوم آتش سوزی عمدی بود و مردی جاه طلب به نام استورات چون توفیقی در بدست آوردن شهرت نیافته بود خواست از این طریق شهرتی بدست آورد و معبد دیان را طعمه حریق کرد . معبد را دو باره بنا کردند ولی به سال 362 میلادی که (گت ها) بر آسیا صغیر تسلط یافتند معبد دیان را برای دومین بار تخریب کردند . کم کم در طول زمان سنگها و سایر مصالح و تزئینات اش را ربودند و بطوری که امروزه کمترین اثری از معبد دیان برجای نمانده است ـ

                                                      

مجسمه زئوس

صبق اساطیر یونان باستان جایکاه زئوس در تسالی بر فراز امپ بود . زئوس آنچنان قدرتی داشت که با مختصر اخمی کوهی را متزلزل میکرد به همین جهت است که فئیدیاس مجسمه ساز مشهورف مجسمه خدای خدایان را با پیشانی ترش و در حالی که چین بر ابرو افکنده است تراشیده.

این مجسمه عظیم چهار مین عجایب سبعه دنیای قدیم بود. ارتفاع آن پانزده متربود و نشان میداد که خدا بر تخت نشسته است . تخت الهی از عاج و آبنوس بود که طلا و جواهرات گرانقیمت در آن به کار گرفتهشده بود . زئوس از طلا و عاج تراشیده شده بود اندامش از چوب آبنوس بود که قسمتهای عریانش از عاج نشان داده بودند تا برهنه وانمود شودف و بقیه بدنش با طلا اندود شده بود. تاجی از درخت خار که آن هم طلا خالص بود روی سر داشت . مجسمه کوچک الهه پیروزی را بدست گرفته و عصای سلطنت را در دست چپ داشت . با وجودی که اثری از این مجسمه برجای نمانده است ولی از چند سکه قدیم رومیان که بدست آمده میتوان به عظمت آن پی برد ـ

 

مقبره موزل

در قسمت جنوب غربی آسیا صغیر، شهری بود بنام (هالی کارنارس) که در قرن ششم قبل از میلاد مسیح شاه موزول با همسرش آرتمیس در آن حکومت میکردند. دربار او مرکز هنر و صنعت بود و او به معماران فرمان داد بنایی بسازند که دیدارش خاطر اهرام مصر را در دل زنده کند . بدین معنی علاوه براین که یک شاهکار هنری بوجود آورند مقبره ای هم باشد.

بدین ترتیب طرح و پایه پنجمین عجایب دنیا قدیم ریخته شد . این بنای چهار گوش در ساحه 140 متر مربع مساحت ستون بندی شده بود و سقفش هرمی شکل بود که در راس آن گادی پیروزی با چهار اسپ حامل شاه و ملکه بود . این بنا در حدود 40 یا 50 متر ارتفاع داشت و آنرا بنام مقبره موزول یاد میکردند ـ

مقبره موزول پس از حمله بربرها و اعراب هنوز بر جا مانده بود . ولی نجیب زادگان و سواران سن ژان آنرا به ویرانی کشیدن تا سنگهایش را برای ساختن استحکامات و برج ها به کار گیرند، بعداً در طول سالیان متمادی سنگ ها مرمر محوطه ای که بنا روی آن واقع شده بود را سوزاندند و از آن آهک ساختند . هنگامی که مشغول سوزاندن آن سنگها بودند تالار زیر زمین آنرا کشف کردند که راهروی باریکی داشت و به اطاق کوچکی منتهی میشد دراین اطاق تابوت مجللی از سنگ مرمر پیدا کردند.چون وسایل و ابزاری برای باز کردن تابوت سنگی نداشتند این کار را به روز بعد موکول کردند اما شبانگاه دزدانی که از این کشف اطلاع پیدا کرده بودند داخل زیر زمین شده و هرچه در تابوت بود خالی کردند و بردند ـ

امروزه از آن بنای با عظمت و شگفت انگیز به جز مختصر آثاری که ارزش زیادی ندارند چیزی باقی نمانده است ـ

مجسمه رودس

در جنوب شهر هالی کارناس جزیره رودس واقع شده که ساکنین اش عموماً کشتی ران و ناخدا بودند به همین دلیل بندر رودس به سرعت رو به ترقی رفت . مردم این جزیره دارای ذوق هنری و مجسمه سازی بودند به گفته یکی از معاصرین در آن جزیره قریب 3 هزار مجسمه معمولی وجود داشته که 100 فقره آن غول پیکر آسیا بود . مشهور ترین آنها مجسمه عظیم و شگرف رب النوع خورشید به نام هلیوس بود که آن را مجسمه رودس مینامند . این مجسمه غول پیکر تقریباً 40 مت ارتفاع داشت طوری ساخته شده بود که از وسط دو پایش کشتی ها عبور و مرور میکردند . ولی متسفانه عمر این مجسمه از 56 سال تجاوز نکرد زیرا در اثر زلزله شدیدی بر زمین افتاد و ویران گردیدـ

میگویند پس از هجوم اعراب و فتح جزیره رودس تکه پاره های این مجسمه را به یک نفر یهودی فروختند که وی برای حمل آن تکه ها 900 شتر کرایه کرد ـ

فانوس دریایی اسکندریه

هفتمین عجایب جهان در باز هم در مصر بود. برجی که بر فراز آن آتشی بود تا شبها راهنمای ناخدایان برای رسیدن به بندر اسکندریه باشد . این برج در جزیره کوچک فارو بنا شده بود و از همین جاست که کلمه فار به معنای چراغ دریای را در این این نوع ساختمانها که چراغ راهنمایی برای کشتی است بکار میبرند . برج دریایی اسکندریه در زمان سلطنت جانشین اسکندر یعنی بطلمیوس دوم 307 - 247 قبل از میلاد به وسیله معماری به نام سوسترات ساخته شد . آنچه که تاریخ در باره ارتفاع برج ذکر کرده است باور کردنی نیست . یونانی ها میگویند در حدود 272 متر ارتفاع داشته ، ولی اعراب که 10 قرن بعد توانستند قدم به مصر گذارند گفته اند ارتفاع خرابه برج به 16 متر میرسد این برج روی پایه ای چهار گوش که 69 متر ارتفاع آن بوده از دیواری 8 ضلعی و 38 متری بالا رفته است که برج 9 متری دیگر روی آن بنا شده بود که بر فراز برج اخیر فانوس دریایی پرتو افکن بود . این برج تا قرن 12 راهنمایی کشتی ها بود ولی در سال 1375 میلادی بر اثر زلزله شدیدی که در اسکندریه و سایر نقاط اطراف آن روی داد از بین رفت و چیزی هم از خرابه های آن در دست نیست ـ

 


موضوعات مرتبط: آموزشی و علمی
[ 90/05/17 ] [ 13:49 ] [ مالک خان احمدی ]

              شعرسپید و ویژگی های آن              

شعرسپیدریشه درمتون نثرگذشته به ویژه تاریخ بیهقی وتذکره الاولیا دارد.نثراین دوکتاب نه ویژگی های نثرمعمولی را داراست نه ویژگی های شعررا. چیزی ست بین نثروشعر.احمدشاملویکی ازویژگی های این نوع نثر(باستان گرایی) را حفظ کرد وبرای جبران کمبود وزن عروضی با ایجاد شگردهایی، شعرسپید را آهنگین کرد. پس شعرسپیدشاملو دو ویژگی مهم دارد:

الف :باستان گرایی

شاملودراین ویژگی ازراهنمایی های نیما بهره برد. نیما می گوید: دربین هزاران کلمه ای که کهنه شده اند، کلمات مانوس وملایم را به دست بیاورید. کم کم کلمات ازبین رفته ذهنی شما می شود. یک وقت می بینید چه قوتی یافته اید برای نوشتن اشعار...

درباستان گرایی شاعربه جای آن که به گذشته برگردد، گذشته را به امروزمی آورد. درحقیقت می توان گفت درختی است که ریشه درگذشته دارد وشاخه درحال وآینده.تنها کاربرد واژه های قدیمی ،باستان گرایی به وجود نمی آورد؛ بلکه نحوه ی چینش کلمات، پیوند آن با موضوع وساختارشعرهم اهمیت زیادی دارد.

باستان گرایی شاملوبه سه شیوه صورت می گیرد:

الف: کاربرد واژه های ازبین رفته         ب: انتخاب تلفظ قدیمی تریک واژه                 ج: کاربرد ویژگی های دستورتاریخی

مثال هایی ازشعرشاملو:

سوگواران به خاک پشته برشدند (خاک پشته به جای تپه و برشدند به جای رفتند)

من وتو یکی دهانیم (یکی به جای یک)

چنان چون آفتاب گردانی / که آفتاب را/ با دهان شکفتن/ فریاد می کند (چنان چون به جای چون)

شاهکارشاملودرباستان گرایی سطرهای زیراست:

چونان طبل /خالی وفریادگر/ درون مرا که خراشید؟/ تام تام ازدرد بینبارد

تام تام = تامرا (اتصال ضمیربه حرف ربط) علاوه برباستان گرایی دردستور،اشاره به صدای طبل هم دارد.

ب : شگردهای آهنگین کردن

شاملووزن را ازشعرنیمایی برداشت؛ اما برای جبران وزن ، شگردهایی را به کاربرد تا بتواند موسیقی وآهنگ کلام را افزایش دهد. نمونه هایی ازاین شگردها را با مثال دراین جا می آوریم:

الف- ردیف وقافیه

تا درآیینه پدیدارآیی/ عمری درازدرآن نگریستم/ من برکه ها ودریاها را گریستم

ب- واج آرایی

سال قحطی چشم تو/ سالی که باغ درسایه می زیست (تکرارس و مصوت کوتاه )

کناردرک تو/ کوه ازکمرشکست (تکرارک)

ج-تکرارواژه یا عبارت

شب تار/ شب بیدار/ شب سرشاراست/ زیباترشبی برای مردن

به انتظارتصویرتو/ این دفترخالی/ تاچند/ تاچند ورق خواهدخورد؟

د- جناس

کسی به تفسیرکویربرنخاست/ تقصیرازکدام گلوبود؟ (جناس بین تفسیروتقصیر)

توبه باغی می اندیشیدی / که درپرچینی ازعلف/ تلف می شد (جناس بین علف وتلف)

ی ایجاز

ازصف غوغای تماشاییان/ العازر/ گام زنان راه خود می گرفت ( تماشاییان به جای تماشاچیان هم صف تماشاچی ها را به تصویرمی کشد هم صف تماشایی آن هارا)

خدا را بپررست ( شاعربایک تغییرکوچک درکلمه ی بپرست ؛ سه حالت را به تصویرکشید؛ پرستیدن ، پریدن ورستن)

 

 


موضوعات مرتبط: ادبی
[ 90/05/17 ] [ 13:43 ] [ مالک خان احمدی ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

امکانات وب